Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie chcę

Krzysztof
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysztof

Krzysztof

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Już nie chcę więcej zalewać gardła
I na prywatkach gubić marzenia,
Nie chcę, żeby wódka duszę wyżarła
I zabrała z młodości wspomnienia.

Nie chcę marnować pieniędzy i dni,
Na drodze życia ciągle upadać,
Nie chcę wciąż widzieć jak niszcząc swe sny
W alkoholu nadzieję ktoś składa.

Nie chcę uciekać od życia szarości,
Nie chcę z obawą spotykać jutro,
Więc zrobię tak, że pewność zagości,
Choć będzie trudno, pusto i smutno…

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

"Nie chcę marnować pieniądze i dni "- tak pan napisał, ale pieniądze ustawia pan w mianowniku, a powinno byc: marnować- kogo czego? pieniędzy tak jak "dni ", to są moze drobiazgi,ale pisać to nie znaczy byle jak. Forma i styl jest ważny. Mnie takie błędy przeszkadzają nawet na supieniu się na temacie.Przepraszam Pana,że wyciągam takie błedy, ale trzeba pracowac nad wszystkim, słownik ortograficzny pod reką i gramatykę języka polskiego trzeba mieć w zasięgu ręki. Są jeszcze inne stylistyczne błędy, ale nie będę panu ich punktował. Pozdrawiam.

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

nie, nie i jeszcze raz nie
pomysł jest ale wykonanie na nie
jak rymujesz, to trzymaj rytm aby rym się akcentował, u cierbie fragmentami są dysonansy
ale z drugiej strony to twój chyba naj wiersz ajki czytałem idziesz do przodu, oby tak dalej

nisko się kłaniam i pozdrawiam

  • 2 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Aleksander Hoorn
      Już prawie widać

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @APM Właśnie to. Dobrze kombinujesz.
    • Aleksander Hoorn
      gęstość ciemności

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @MigrenaTwój tekst zawiera w sobie odwagę podmiotu, który nie waha się przed eksploracją przestrzeni, gdzie uwolniona zostaje prawdziwa siła witalna. Namiętność nie musi się nigdzie ukrywać, gdyż wiersz pozwala jej na suwerenność, odrzucając lękliwe schematy.   Moją uwagę przykuł wątek imion. Nadałeś im bardzo ważną funkcję - tożsamościowotwórczą. Jak każde słowo, imię wyodrębnia byt z chaosu. W seksualnym zespoleniu kochankowie stali się bezimienni, czyli powrócili do pierwotnego stanu, w którym mogą być wszystkim.   Utwór nie czyni ciemności kategorią czysto fizyczną (brak światła), ani etyczną (mrok psychologiczny), lecz eksponuje ją jako naturalny instynkt przyciągający do siebie pierwiastek męski i żeński, oraz jako ukryty w nich potencjał do nieustannej rekonstrukcji wzajemnej obecności jednego wobec drugiego.   Akt miłosny implikuje bezgraniczność, rozumianą jako powrót do pramaterii. Z niej, dzięki otwarciu się na wymianę energetyczną, będącą warunkiem autentycznie spełnionej miłości, powstaje nowa rzeczywistość (świat wybucha z nas), w której można się zdefiniować w inny sposób i poprzez inne zasady, niż wszystkie znane do tej pory.   Formalnie, podział wiersza na pojedyncze linijki bądź krótkie dwuwersy przywołuje na myśl szybki, urywany oddech, co współgra z całokształtem tego lirycznego założenia.   (Po prawie roku mojej nieobecności tutaj z przyjemnością zauważam, że potrafisz jednak zdyscyplinować swoje pisanie, co wychodzi mu  tylko na korzyść).   AH
    • Mikerreq
      Statysta

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Wchodzę do pokoju, w którym nikt nie czeka, choć na stole wciąż leżą moje własne klucze. Patrzę na swoje odbicie w szybie piekarnika – jakaś obca twarz, której już się nie uczę. Zmieniłem się w kogoś, kto tylko obsługuje ciało: karmi je, kładzie spać, ubiera w czyste rzeczy, ale w środku, pod skórą, nic się nie ostało, żadnej myśli, której mógłbym zaprzeczyć. Na klatce schodowej sąsiad pyta: „co słychać?”, a ja mam w gardle tylko suchy piach i żwir. Udaję, że szukam kluczy, żeby nie oddychać tym samym powietrzem, co ten ludzki wir. Świat jest za szybą. Jest jak telewizor, w którym ktoś wyłączył dźwięk i kolory. Wszyscy dokądś biegną, coś widzą, coś słyszą, ja tylko sprawdzam, czy zamek jest skory zamknąć mnie szczelnie przed każdym pytaniem. Znowu patrzę na telefon. Świeci pustym ekranem. Nikt nie pisze, bo przestałem odpisywać pierwszy. To nie jest ból, który krzyczy nad ranem, to jest ból, który cicho układa się w wiersze, żeby potem spłonąć w koszu na pulpicie. Zostałem cieniem na własnym podwórku. Tak wygląda moje – nie moje – życie: powolne ścieranie się kredy na murku, którą ktoś kiedyś napisał moje imię, a teraz deszcz płucze je, aż całkiem zginie.
    • APM
      Już prawie widać

      Przez APM · Opublikowano

      @Aleksander Hoorn dzięki, a tak:   Zieleń w niebieskości   Wysoko W kołysce z patyczków Rodzi się życie Taniec na klawiaturze Puchem drży   czy coś innego miałeś na myśli?
    • Waldemar_Talar_Talar
      Do nieba nie jest daleko

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - święte słowa - miło Alicjo że byłaś  -                                                                             Pzdr.serdecznie. Witaj - może i nie działa  - ale dziecko inaczej myśli - zawsze tak było -             serdecznie ci dziękuję za przeczytanie i komentarz -                                                                                               Pzdr.wiosennie. Witam - ucieszył mnie twój komentarz ozdobiony pięknem - dziękuję -                                                                                        Pzdr.miłym porankiem. @Poet Ka - @Posem - @wiedźma - serdecznie dziękuję - 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...