powycinano drzewa

[seweryna żuryńska]

wycięto drzewa wokół mego domu
zbielałe pieńki cicho w niebo krzyczą
soki korzeni nie służą nikomu
wiatr nie szeleści w zakamarkach liści

choć wyrastamy z głową uniesioną
rozsypujemy barwnych myśli strzępy
drżymy muskani czułością splecioną
wciąż odchodzimy w mroczne snu ostępy

na marginesie świata się pętamy
smagani wiatrem, słońcu niepotrzebni
nim skrzydła w górę, cicho zanikamy
jak ścięte drzewa rzucone na śmietnik

[Danulla]

Moim zdaniem bardzo dobry wiersz.
Metafory do mnie trafiaja.
Podoba mi sie tez kompozycja wiersza,sama staram sie "budowac" w ten sposob.
Dobra puenta.

[Iris_IK]

Pesymistyczne spojrzenie na życie?
Porównanie naszego życia do ściętych drzew?

"słońcu niepotrzebni"
i
"na marginesie świata się pętamy"

coś mocnym smutkiem owionęło moją ulubioną autorkę.

Wiersz piękny,życzę jednak okruchów optymizmu...nawet ścięte drewno może się zmienić w dzieło sztuki w rękach artysty lub choćby dobrego rzemieślnika!

Pozdrowienia.
Irena.

[Tommy Jantarek]

"nim skrzydła w górę" to w kolanach piła zazgrzyta i odbić się nie można, smutno i boleśnie, ale dobrze się czytało
Pozdrawiam

[Dotyk]

choć wyrastamy z głową uniesioną
rozsypujemy barwnych myśli strzępy
drżymy muskani czułością splecioną
wciąż odchodzimy w mroczne snu ostępy

jak ja się stęskniłam..jeju...

Seweryno - pieknie opisałaś...

dużo bólu..żalu...i prawdy.

całuję - Mireńka

[Włodzimierz_Janusiewicz]

Brakuje mi rymu w 4 linijce. Ale i tak pierwsza strofa jest mi bliższą (drzewa, lub ich brak) niż ciężkie snu odważniki.
A drzewa się pali.

[Mirosław_Serocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.