Wiatr w zegarze

[ewan_mcteagle]

„Wiatr w zegarze”


Są historie, które za wszelką cenę nie dają się opowiedzieć. Są ludzie, którzy za nic w świecie nie pragną stać się ich bohaterami. Ale tak jak pies nie chce ginąć pod kołami samochodu, z wybałuszonymi oczami, bebechami na wilgotnym asfalcie, tak też ludzie nie mają chwilami wyjścia i zrządzeniem losu zapisują karty tych strasznych, a zarazem fascynujących historii. Oto jedna z nich.

Doznał tego uczucia w żołądku, które człowiek odnosi, gdy zamierając w bezruchu na klatce schodowej słyszy zbliżające się do niego kroki. Żaden Bethoveen, Bach ani Chopin. Tylko te odgłosy właśnie. Odgłosy bulgotania i wywracających się flaków, to dźwięki ludzkiego życia, ścieżka dźwiękowa do nienakręconego jeszcze filmu o homo sapiens.

- Frank – zwrócił się do niego delikatny, niski głos.

Zmysły wyostrzyły się automatycznie i przystosowały do półmroku. Cienie uciekły spod drzwi. Z umiarkowaną cierpliwością czekał na śmierć znosząc wydłużającą się ciszę. Czekał przez mrugnięcie oka, po czym wzruszył ramionami wyrzucając w powietrze tumany mroku. Zbiegał mierząc słuchem każdy szelest. Wyszedłszy na ulicę starał się zyskać anonimowość wśród setek twarzy bez głów. Ale wyróżniał się jak siodło na świni. Chciał zniknąć, lecz w Szanghaju nie ma latających rykszy. Jest pełno facetów z cichymi, dobrze ułożonymi żonami, ale nie ma takich jak on. Zaginionych dzieci lat 70tych, z ich mentalnością, anarchią myślenia i głęboką empatią.
Wszedł do pierwszej lepszej knajpy. Zamówił kawę i próbując dostroić myśli włączył małe radio stojące na blacie.

- Frank! – rozległ się paniczny pisk.
Odwrócił się powoli. Mały facet w koszulce Manchesteru United patrzył na niego rozpalonym wzrokiem.
- „Strangers In The Night”. Mógłby Pan zrobić głośniej!? – błagał.
Podkręcił radio. Podnosząc filiżankę ujrzał małą zwiniętą karteczkę.

„Siwe kelnerki w nocnych restauracjach już się poddały. Urok minął.”

„Co jest do cholery?!” – pomyślał. Rozejrzał się dokoła. Szybko wlał w siebie resztkę kawy, po czym pospiesznie opuścił lokal. Doszedł do logicznego wniosku, iż powrót do mieszkania byłby nierozsądny. Deszcz rozpanoszył się na ulicach, w każdym, nawet najmniejszym załuku. Noc na świeżym powietrzu nie wchodziła w rachubę. Wynajął więc pokój w motelu, w obcym mieście, opłacony tylko do rana miał być przystanią. Rozgościł się w malutkim pomieszczeniu, nieprzyjemnie jasnym od żarówek bez kloszy.
Włączył telewizor, gdzie jakiś kabaret opanował ramówkę i wymuszał na społeczeństwie swoje poczucie humoru. Frank śmiejąc się z beznadziejnych dowcipów skręcał tytoń. Jeśli ktoś wiedział jak siedzieć doskonale groteskowo, to był właśnie on w tamtej chwili. Obserwując muchę na deszczowej firance kątem oka szukał niejednoznacznych cieni za oknem, które dałyby mu pretekst. Żaden się jednak nie pojawił i Frank usnął wraz z telewizorem.
Obudziwszy się ze swoich zwyczajnych snów spostrzegł kolejną małą karteczkę, tym razem pod drzwiami. Trzymając ją nerwowo czytał:

„Nie oczekuj współczucia i nie okazuj żadnego w zamian”

Chwycił płaszcz i wybiegł z pokoju. Przemoczone buty niosły stopy, którym było już wszystko jedno. Błądząc ulicami starał się unikać dziwek, by nie ulec pokusie. Zdawał sobie sprawę, że bohaterowie takich historii giną w najmniej oczekiwanym momencie rozkoszując się zakazanym owocem. Wolał tego uniknąć. Byłby w stanie połknąć wieloryba, byle tylko przeżyć tę noc. Przetrząsał najbardziej obskurne zakamarki w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca. Ostatecznie ukrył się za smażalnią ryb. Wpełzł pod karton i ostentacyjnie położył dupą ku niebu. Kaszląc wypluł to, co pozostało mu ze szczęścia: trochę flegmy, resztki tytoniu i mikroskopijne kawałeczki płuc. Uspokoiwszy oddech nasłuchiwał tupotu szpilek o nierówne chodnikowe płyty.
Wtem usłyszał kroki, które wyróżniały się z tłumu; niespieszne, pewne swojego celu. Przekonane o słuszności powierzonego im zadania. Nadchodziły z dwóch przeciwległych stron.
Mięśnie całego ciała naprężyły się jak guma w majtkach. Użył całej energii, by zamknąć się w sobie lub zniknąć raz na zawsze. Stać się niewidzialnym jak pierdnięcie w zatłoczonym metrze. Naciągnął pudło aż na głowę, a twarz wcisnął w resztki ryb rozkładające się na ziemi. Powstrzymując wymiociny czekał na wyrok. Kroki zamilkły. Kątem oka zahaczył o zadbane, skórzane buty. Dwie postacie w długich, ciemnych płaszczach stały przy nim. Spojrzały na siebie, po czym chwyciły go za ramiona i w mgnieniu oka przywróciły do pionu. Śmierdzący rybami, z ich resztkami we włosach i na twarzy chciał spojrzeć im w oczy, ale nie miał odwagi. Zakotwiczył spojrzenie w ich olśniewających butach. Zdawał sobie sprawę, że zabawa się skończyła. Przegrał z kretesem schwytany jak rechoczący o poranku budzik.

- Frank Meeler? – spytała postać po jego prawej. Druga rozpięła dwa guziki płaszcza i sięgnęła do wewnętrznej kieszeni.
- Tak, to ja – odparł. Oczy od jakichś kilkunastu sekund miał już zamknięte.
Mężczyzna wyciągnął z płaszcza kopertę.
- To dla Pana – Frank odebrał kopertę ze wzrokiem jelenia, którego mając już na muszce oszczędziło się w przypływie miłosierdzia. – Dziękujemy. Miłego życia.

Obrócili się na piętach i znikli w mieszance dymu, pary i mgły zawieszonej w powietrzu.
Frank usiadł, a właściwie upadł na swój karton. Rozglądał się dokoła niczym wystraszony zając. Obejrzał kopertę. Była biała z wyjątkiem złotych liter podpisu.

„Jay Weh.”

„Przecież nawet gościa nie znam!” – pomyślał, łudząc się, iż być może zaszła pomyłka. Ignorując to przekonanie rozdarł pieczęć. Odkrył kolejną białą karteczkę. Rozwinął ją i czytał w myślach:

„Naciśnij książkę, a runą mury. Lecz następny nieszczęśliwy romans będzie twoim ostatnim.”

[Sanestis_Hombre]

Inspirujący, frapujący, nieprzewidywalny tekst. Doskonała i narracja i te metafory!!! Człowieku jak przeczytałem "Odgłosy bulgotania i wywracających się flaków, to dźwięki ludzkiego życia, ścieżka dźwiękowa do nienakręconego jeszcze filmu o homo sapiens." to pomyślałem fajnie... chyba spakuje zabawki i pójdę do innej piaskownicy, a potem jeszcze "Mięśnie całego ciała naprężyły się jak guma w majtkach" no i zdanie"Chciał zniknąć, lecz w Szanghaju nie ma latających rykszy." znowu mnie rozmontowało!!! Na początku zmyliło mnie, gdy usłyszałem Frank. Pomyślałem, że Sinatra:)
Skąd te cytaty? Brzmią jak jakaś trawestacja wróżb chińskich (mogę się mylić).
do ulubionych
Pozdrawiam!!!

[Piotr Rutkowski]

co za styl, co za łeb...jasny gwint. Jestem pod ogromnym wrażeniem...

nie będę cytował, jak mój poprzednik, ale tego nie da się zapomnieć, w pierwszym akapicie, bez otatniego zdania się zakochałem.

żeby nie słodzić do końca...treść zdecydowanie słabsza niż forma...ale i tak masz u mne duży plus.

[Leszek_Dentman]

Dobre, a nawet bardzo. Kilka wręcz genialnych sformułowań.
Nie podoba mi sie czytanie w myślach - czy chodziło ci o bezgłośne czytanie, czy też czytanie w myślach autora (niezapisanego) listu?

[natalia]

świetne :) nie ma się czego przyczepić, z chęcią przeczytałabym coś dłuższego utrzymanego w tym stylu.

[Pedro Salazar]

Mroczne i dobre. Morał: Nie podrywaj cudzych kobiet. ;)

pzdr

[ewan_mcteagle]

Dziekuje wszystkim za komentarze.

Hombre: cytaty, wiec tak, pierwszy to parafraza z Bukowksiego a drugi jest zupelnie wymyslony.

Jeszcze raz dzieki za komentarze.

Pozdrawiam.