Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wnoszę po schodach wiarę
w człowieka
czasami chce lepiej wyglądać
przez okno zejść na niziny
niż zniżyć głos
słowami bez większego uzależnienia
pluje innym do zupy

podążając za modą
kreuje wizerunek samego zła

w każdym społeczeństwie z czasem
tłuką się posągi z marmuru

Opublikowano

Kiedyś napisali''Satyrę na leniwych chłopów'' to było dawno. Minęły wieki i mamy satyrę na ''samo zlo''Pozostaje pytanie czy to Samo Zło warte jest ''Samego Zła''? Trudne?
Dla Pani Stanisławy wielkie uznanie. D.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




wnoszę po schodach wiarę
w człowieka - jak już muszę to tylko i wyłącznie w zło.
czasami chce lepiej wyglądać
przez okno zejść na niziny - nawet dobre, chcę tylko widzieć w tle co tło sobie uzurpuje ;)
niż zniżyć głos
słowami bez większego uzależnienia - uzależniona jestem (bardzo) od wielu słów;p
pluje innym do zupy - ej... nie przesadzajmy. pluję najwyżej na głowy przechodniów z okna
;p (żart of course)

myśląc że tak modnie
buduje wizerunek samego zła - niczego nie buduję
Opublikowano

no to ja byc moze nie udziele sie w tej dyskusji . A tak na powaznie to 1 strofa wpadła w gust a szczegolnie slowa

"czasami chce lepiej wyglądać
przez okno zejść na niziny
niż zniżyć głos
słowami bez większego uzależnienia"

pozdrawiam i sciskam .

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zmęczenie, niemy bezwład trochę bólu głowy stąpam po chmurach od spodu roztapiam się w pościeli ...flanelowej w łosie ze złamaną nogą samość jest nudna jak flaki z olejem wiersze mdłe i tak jakoś bez perpektywy chciałoby się odkryć życie na nowo zgrać z hiperprzestrzenią być na nowo
    • Nauczyłem się dostrzegać Albo ktoś mi podpowiedział Patrz - jak wszystko się zmienia Bo prawdziwa miłość nie zawiedzie   Powiedz czy o tym myślałaś Że uczucia mogą zdezerterować Dojrzeć się od niechcenia Potrafią zmienić kolor oczu   Wiesz to dość dziwne jest Gdy wszystko w co wierzyłaś Rozsype się w pył , uleci Zostaje samotność i bezradność   Plany i przyjaciele znikną jak letnia mgła Logika nie ma tu zastosowania Alegorie też nie są nikomu potrzebne Poezja staje zwyczajnie mdłą   Czy to nazywamy prozą życia? Szczęścia jak Jerzyki lub Albatrosy Szybujące nad wypatrującymi oczami A marzenia zbyt ciężkie żeby wzlecieć   A prawdziwa miłość ponoć nie zawiedzie Tu euforia stagnacja nienawiść Jak konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych Wszyscy cierpią i chcą zapomnieć
    • @Marek.zak1

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat: Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.   Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku. Już wolę być ledwie żywa od wiersza.   Pozdrawiam z uśmiechem :)
    • Wiele pytań gorzkich i trafnych , a na końcu prawda w pytaniu retorycznym, to jest i takie jest właśnie życie. Szczęśliwe są w nim tylko chwilę jak śpiewał Rysiek Riedel  Pozdrawiam serdecznie kredens   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...