Zostań

[Berenika97]

Zanim powiedziałeś, że to koniec -

mrok siadał naprzeciwko.

Patrzył w oczy tak długo,

aż zacząłeś wierzyć,że nie ma wyjścia.

Przepisał ci świat swoim alfabetem.

Drzwi nazwał ścianą, okna -

przepaścią.

I uwierzyłeś fałszywemu prorokowi,

który każde "jeszcze"

przekłada na "nigdy".

Przygniata żebra,

aby serce przestało ufać

we własny rytm.

Twierdzi, że rozpacz

to jedyny świadek twojego życia,

odebrała ci już wszystko

i zamknęła książkę.

Kłamie!

 

Rozpacz nie jest autorem.

Jest zbyt szerokim marginesem.

Zostań,

bo ta chwila jest pęknięciem skorupy.

A wszystko, co żywe,

zaczyna się właśnie od pęknięcia.

 

[andrew]

@Berenika97

...

kamień 

spadający w przepaść 

w ciemnościach 

nie widzi drogi 

leci na żywioł 

 

czasami 

go przypominam 

mimo to ... wierzę 

 

i dla mnie zaświeci 

nie tylko słońce 

 

uśmiechnę się do siebie 

jak kiedyś 

...

Pozdrawiam serdecznie

miłego dnia 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wszystko co dobre  bólach się rodzi

wyjście z rozpaczy kiedy na dnie

lecz czasem bywa jeszcze gorzej

depresja tory - nie ten sen

 

pozdrawiam

[Posem]

@Berenika97 "Rozpacz nie jest autorem. Jest zbyt szerokim marginesem". To zdanie mi się spodobało. Tak jakby, albo nie jakby, tylko pełne nadziei. Zresztą, w ogóle cały wiersz odczytałem jako pełny nadziei. Gdy czytałem go po raz kolejny, to już nie zwracałem na to uwagi.  

Edytowane 3 godziny temu przez Posem (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Berenika97

 

 

Nika

 

napisałaś piekny i glęboki traktat o ocaleniu

 

 

mrok uczy nas fałszywej gramatyki i wmawia że margines stał się całą stroną

 

to nie rozpacz pisze puentę a Twoje zostań to jedyny racjonalny akt oporu wobec iluzji konca

 

zachwycasz

 

 

[Bożena De-Tre]

@Berenika97 Cudowny Bereniko

 

tylko jeno mnie niepoki

czy ktoś jeszcze zauważy że tak właśnie rodzi się Nowe

od pęknie powstał Świat Ocalony

a reszta to iluzja

nocy mgła

Piękny głęboki wiersz Bereniko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Piękna odpowiedź! Czuję w Twoich słowach tę samą walkę i to samo uparte "mimo to wierzę".

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję! 

A nieraz   tory prowadzą przez ciemność, zanim znajdą peron. 

 

Masz rację - to nie senny lot,
to twarde szyny, ciężki trud,
czasem pociąg staje w pół,
nim dojedzie tam, gdzie ma być cud.

 

Dziękuję, że nie boisz się
nazwać ciemność po imieniu -
bo tylko prawda o tym dnie
da światło w tym  cierpieniu.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@Posem

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję Ci za te słowa - to bardzo mnie poruszyło. To zdanie o marginesie było dla mnie ważne, gdy je pisałam, więc cieszę się, że tak samo zadziałało u Ciebie.

A to, co piszesz o czytaniu po raz kolejny - że nadzieja przestała rzucać się w oczy, bo po prostu w niej byłeś - to chyba najpiękniejsze, co może usłyszeć autor. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

 

 

Edytowane 42 minuty temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97
Bereniko, ten fragment o rozpaczy, która nie jest autorem, a jedynie zbyt szerokim marginesem, zatrzymał mnie najmocniej.

Dla mnie taka rozpacz to wręcz chodzenie nie po marginesie, tylko po parapecie – bo to jedyne miejsce poza oknem, ale tak szalenie ryzykowne... To nie jest miejsce, na którym można się bezpiecznie zatrzymać.

Twój wiersz ma w sobie potężną, ocalającą siłę, a puenta o pęknięciu skorupy niesie bezcenne światło. Wybitne, głębokie pisanie. Wielkie brawa!
 

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję za tak piękny komentarz.  "Zostań"  jako akt oporu - to dokładnie to, co chciałam powiedzieć, tylko Ty ująłeś to precyzyjniej niż ja.

 

Nazwałeś to trafniej niż ja -
fałszywą gramatykę mroku,
która każe czytać margines
jako całą stronę wyroku.

 

Ale to nie rozpacz pisze puentę,
to nie ona ma ostatnie słowo -
"zostań" jest czasownikiem oporu,
odmianą, która trwa od nowa.

 

Dziękuję  i serdecznie pozdrawiam. :) 

@Bożena De-Tre

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

Dziękuję - to piękne rozwinięcie wiersza. "Świat Ocalony" powstały z pęknięcia - nadałaś temu sens i świetnie nazwałaś.  Zauważę  -  obiecuję.

 

Świat Ocalony nie jest złudzeniem,
Ty go dopisałaś do treści -
a reszta, jak mówisz, jest cieniem,
mgłą nocy, co o świcie się mieści.

Dziękuję, że dostrzegłaś
w pęknięciu nie ranę, lecz bramę.

[Marek.zak1]

@Berenika97 Jak mrok naprzeciwko, to rzeczywiście jak w greckiej tragedii, wszystko źle, za drzwiami ściana, za oknami przepaść. Rozpacz to nie fakt, autor, ale nasz subiektywny odbiór , bo nawet pęknięcie może być przełomem i nadzieją na nowe jutro, czy jak w Gwiezdnych Wojnach, nową nadzieją. , Zatrzymujący wiersz. Pozdrawiam serdecznie, 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję Ci bardzo za te słowa - naprawdę mnie poruszyły. Twój obraz parapetu, tego jedynego miejsca poza oknem, gdzie nie da się bezpiecznie stanąć, jest przejmujący i bardzo trafny. 

Potrzeba drugiej osoby, jej pomocnej ręki , aby bezpiecznie z takiego parapetu zejść i wrócić do życia. 

Serdecznie pozdrawiam. :)
 

 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

Zaintrygowałeś mnie, bo połączyłeś  dwa różne światy - grecką tragedię i Gwiezdne Wojny - a przy tym trafnie zauważułeś, że rozpacz jest subiektywnym odbiorem, nie faktem.

 

Dziękuję za to spojrzenie,
mit i mit w jednym zdaniu spięte -
bo prawda jest chyba taka,
że nadzieja ma wiele imion i epok.

[Whisper of loves rain]

@Berenika97 Bardzo dobry wiersz. Przekonuje przede wszystkim konsekwencją metafory. Mrok nie jest tu dekoracją, lecz staje się narratorem, który zmienia język rzeczywistości – „przepisał ci świat swoim alfabetem”. To chyba najmocniejszy obraz całego utworu. Podoba mi się również odwrócenie perspektywy w zakończeniu. Zamiast prostego pocieszenia pojawia się obraz pękającej skorupy, z której rodzi się życie. Dzięki temu finał brzmi wiarygodnie i nie wpada w patos. Szczególnie zapadły mi w pamięć wersy: „Rozpacz nie jest autorem. Jest zbyt szerokim marginesem.” To bardzo udana metafora pokazująca, że rozpacz może zdominować narrację o człowieku, ale nie ma prawa jej zakończyć. To jeden z tych wierszy, które zostają z czytelnikiem na dłużej.

Jedynym miejscem, nad którym chwilę się zatrzymałem, jest wykrzyknik „Kłamie!”. Dotąd tekst buduje siłę spokojem i sugestią, dlatego zastanawiam się, czy równie mocno – a może nawet mocniej – nie wybrzmiałby bez tak jednoznacznego akcentu. To jednak drobiazg wobec bardzo spójnej i przemyślanej całości.

[Berenika97]

@Sylwester_Lasota 

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

[Bożena De-Tre]

@Berenika97 kiedy już zauważymy

że coś więcej na tym świecie jest jak tylko IKEaaa nic do niej nie mam bynajmiej-:)

zaskrzypi parkiet czasami jak teraz

…jestem w miejscu gdzie „ coś ocalało”

po człowieczeństwie 

rodzi się nowe

też dobre bo nas ludzi dotyka

i nawet jak pęka

ktoś zasiał ziarno przecież

…wracam do Twego wiersza

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.