Krwawe świty

[Berenika97]

Krwawe świty

to nie rany otwierające dzień.

To noc,

odchodząc w pośpiechu,

kaleczy dłonie o horyzont.

Nie ból nas budzi,

lecz światło,

wdzierające się przez pęknięcia.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Charismafilos]

@Berenika97 zdjęcie oglądane do góry nogami też fajne ;)

[Posem]

@Berenika97 Poranek przed pracą. Niewyspani, zmęczeni i światło, które wpada przez okno prosto w nasze oczy. Nie ma bólu, jest trud, ciężki do udźwignięcia. Ja tak rozumiem Twój wiersz. Pewno się mylę, albo na pewno, ale chciałem trochę dać innego światła ;) Pozdrawiam. 

[andrew]

@Berenika97

...

nie bójmy się światła 

kolejny cud 

 

przywitajmy świt 

jakbyśmy na niego czekali

podarujmy siebie 

może właśnie dziś ...

spotkamy 

skryte pragnienia 

...

Pozdrawiam serdecznie

miłego dnia 

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję! 

Może to znak, że warto czasem spojrzeć na świat z innej perspektywy. :))) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Każdy wschód
udaje początek.
To stary zwyczaj światła.

 

Nie czcij słońca.
Ono i tak
wzejdzie bez ciebie.

 

Pozdrawiam :)

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję, że podzieliłeś się swoim odczytaniem - i wcale się nie mylisz. To piękne, jak różne światła może rzucać ten sam wiersz na różnych ludzi. Twoje "światło poranka przed pracą" jest bardzo prawdziwe. 

Pozdrawiam serdecznie! :)

@andrew

 

Bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. :)

 

Jak pięknie dopisałeś dalszy ciąg... "skryte pragnienia" w świetle poranka - to piękny obraz.

 

Skoro światło już wie,
że się go nie boimy,
niech wpada śmiało
przez każdą szczelinę.

 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

 

Nie czczę słońca -

czczę chwilę,
w której otwieram oczy
i jeszcze jestem.

@Benjamin Artur @APM @Sekrett @LessLove @lena2_

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[andrew]

@Berenika97

Jesteś takim światłem ,

którego się nie boimy,

na które czekamy ...

 

pewnie przez pochwały ...

 

Pozdrawiam 

[Berenika97]

@andrew

 

To bardzo miłe, dziękuję. Ale to zdecydowanie za duży komplement. No i wolałabym, żeby to słowa w wierszach świeciły, nie ja. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Poet Ka]

@Berenika97 głębia filozoficzna i fizyczne wręcz odczucie bólu, jakby horyzont był ostrzem żyletki...

 

do tego niesamowite nasycenie barw, Ty jako kolorystka- to jedna z Twoich poetyckich twarzy:)

Edytowane 20 godzin temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

@Berenika97 Chmury to cud natury. :)))

[karenka]

piękna poezja...pokazuje, że światło nie zawsze jest łagodne, ale  czasem najbardziej boli właśnie chwila, w której zaczynamy widzieć wyraźniej...pozdrawiam serdecznie*

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Zasypiam w ciemności, ale budzi mnie zawsze światło. Może dlatego, że jest prawdą.

Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - świetny wiersz - a zdjęcie cudowne - 

                                                                                  Pzdr.słonecznie.

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję - "horyzont jak ostrze żyletki" - świetnie określiłaś  to napięcie, które chciałam uchwycić.  Dziękuję za komplement - wczoraj był ciekawy dzień pod tym względem. :))) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! Też tak uważam, ale bez słońca byłby to troszeczkę inny cud. :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję - rzeczywiście - czasem najtrudniej znieść nie ciemność, a moment, w którym wszystko nagle staje się wyraźne. Piękne odczytanie wiersza. :) 

Pozdrawiam serdecznie. :) 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za te piękne słowa - "światło jako prawda" to bardzo trafne dopełnienie tego wiersza.  Prawda czasem rzeczywiście budzi mocniej niż cokolwiek innego. Pięknie to ująłaś! 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

 

To zdjęcie należy do moich ulubionych, zrobił je mój mąż, który uwielbia fotografię - wstaje bardzo wcześnie - aby "złapać wschód słońca" albo snujące się mgły.  :)  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Andrzej P. Zajączkowski @Sylwester_Lasota 

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

[wiedźma]

@Berenika97 bardzo zmysłowe zdjęcie i piękna inspiracja do niego. Podoba mi się tu najbardziej to odwrócenie- to noc krwawi, że musi odejść.. Tak to odbieram...Sam wiersz możnaby odbierać na różnych poziomach...

Dla mnie samej w odniesieniu do zdjęcia- noc kaleczy się ustępując świtowi. 

Fantastyczny ! Uściski! 

I jeszcze nadzieja ;)))

[Berenika97]

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję - to odwrócenie jest dla mnie sercem tego wiersza, więc bardzo się cieszę, że je wyłapałaś. I piękne to Twoje spojrzenie - noc kalecząca się, ustępując świtowi - to jakby dodatkowa zwrotka, którą właśnie dopisałaś. :)

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[wiedźma]

@Berenika97

To noc,

odchodząc w pośpiechu,

kaleczy dłonie o horyzont.

 

Dokładnie o ten fragment mi chodziło, tak mi się to " zobrazowało " ;)))

[Berenika97]

@wiedźma

 

Tak, zgadza się - to właśnie tu jest odwrócenie.  :))