przepisani

[Berenika97]

ona chowa twarz przed światłem

on wymyka się przez niedomkniętą ciszę

 

zostały klucze przy drzwiach i nic więcej

w powietrzu wciąż wiszą tamte słowa

choć skóra dawno odwykła od dotyku

a przecież rzucali jeden cień na ścianę

nim czas przepisał imiona do cudzych snów

[andrew]

@Berenika97

...

nowoczesność 

jest wspaniała 

 

ale 

ale dajemy się 

jej zjeść bez przypraw 

 

nawali telewizor 

nowy 

nawali mikrofala 

nowa

relacje podobnie 

 

może warto 

się chociaż przyjrzeć 

a może nawet dać 

drugie życie 

 

nawet jak się okaże

że  ...

trud był daremny 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Migrena]

@Berenika97

 

....nie szukasz winnego tylko pokazujesz moment w którym nie ma już powrotu

 

najbardziej wybrzmiała dla mnie  opowiesć o nieodwracalności

 

bo czas nie tyle odbiera ludzi sobie nawzajem   ile przepisuje ich do innych historii

 

i może właśnie na tym  polega jego największa siła

 

świetny wiersz

 

świetna poezja

 

świetne uchwycenie ludzkiego doswiadczenia

 

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Ten wiersz zostaje w człowieku na dłużej.

Poruszył mnie obraz jednego cienia na ścianie – to genialna metafora bliskości, która minęła.

Cienie są przecież trochę prawdziwe, a jednak to mniej niż odbicie w lustrze, bo nie mają barw. Istnieją na granicy światła (świadka) i mroku.

Kiedyś w swoim wierszu zauważyłam, że cienie potrafią całować się szybciej niż ludzie – i Twój utwór przypomniał mi tamtą intuicję. Smutne, ale jakże prawdziwe i piękne studium odchodzenia i odwykania od siebie.

Dobrego dnia :) 

[Poet Ka]

@Berenika97

 

o rozstaniu- właściwie czasie po nim- z niezwykłą

wrażliwością 

 

rozumiem to i czuję 

 

najwyższa próba ...

Edytowane wczoraj o 09:46 przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

zostały klucze przy drzwiach i nic więcej - tak to jest z rozstaniami zwłaszcza z takimi które bolą - 

                                                                                                                                                                      Pzdr.jeszcze słonecznie.

[Marek.zak1]

@Berenika97 Pięknie z tym jednym cieniem. Pozostało współlokatorstwo, a myśli i sny gdzie indziej, przy kimś innym, a te słowa to już raczej wiatr.  Jeszcze pewnie wspólne rachunki, a może i dzieci, który czują, że coś będzie. Jeden z Twoich najlepszych wierszy tutaj. 

[lena2_]

"a przecież rzucali jeden cień na ścianę"...cudowna fraza, pozdrawiam z podziwem:):)

[karenka]

piękna, subtelna poezja... jest w niej cisza, tęsknota i nutka melancholii...pozdrawiam serdecznie*)

[Bożena De-Tre]

@Berenika97 Bereniko 

to już rzemiosło 

tchnęłaś serce w swój wiersz

gratuluję

mam dreszcze a przecież takie teksty

Ona i On

znam….

 

[Berenika97]

@andrew

Bardzo dziękuję! 

Masz rację co do tej "nowoczesności bez przypraw" - tak łatwo dziś wyrzucić coś (albo kogoś), zamiast spróbować naprawić. Ta paralela ze sprzętem, który "nawala", a potem relacjami, którym pozwalamy się rozpadać tak samo bezmyślnie. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - to rozróżnienie, że nie szukam winnego, tylko pokazuję moment bez powrotu - tak, to jest sedno. Nie chciałam pisać o winie, tylko o tym punkcie, w którym coś się już nieodwracalnie zmieniło.

A to, co piszesz o czasie - że on nie tyle odbiera ludzi sobie nawzajem, ile przepisuje ich do innych historii - to jest świetne sformułowanie.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję  za ten komentarz - to, co piszesz o cieniach - że są trochę prawdziwe, a jednak mniej niż odbicie, bo istnieją na granicy światła i mroku - to jest piękny obraz, który sam mógłby być wierszem.

A Twoja intuicja o cieniach, które całują się szybciej niż ludzie - to zostanie ze mną na długo. Chciałabym przeczytać Twój wiersz. Bardzo dziękuję, że zajrzałaś tak głęboko w ten tekst i podarowałaś mi coś w zamian.

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję!

 

Zależało mi, aby ten wiersz nie mówił o rozstaniu wprost, ale o tym, co zostaje potem - i Twój komentarz pokazuje, że to się udało. "Rozumiem to i czuję" - trudno o lepszą odpowiedź na tekst, który miał dotykać czegoś prawdziwego, a nie tylko dobrze brzmieć. Dziękuję za te słowa, naprawdę mnie ucieszyły.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - i za to, że zatrzymałeś się właśnie przy tym wersie. Tak, to jest prawdziwszy obraz rozstania - bez powrotu. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję za ten komentarz - i za to, jak dalej pociągnąłeś ten obraz. "Współlokatorstwo, a myśli gdzie indziej" - to jest właściwie osobna, gorzka historia, którą dopisałeś. Świetnie się uzupełnia! Bardzo mi miło, że to wśród moich to jeden z najlepszych. :)

Serdecznie pozdrawiam. :)

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję Ci, bardzo to mnie ucieszyło! Ten wers sam mi się najbardziej podobał podczas pisania, więc tym większa radość, że właśnie on tak trafił.

Pozdrawiam serdecznie!

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję  za te ciepłe słowa - cisza, tęsknota i melancholia to właśnie to, co chciałam, żeby ten wiersz w sobie niósł.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Bożena De-Tre

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - cieszę się i doceniam, że odnosisz się nie tylko do emocjonalnego wydźwięku wiersza, ale i do rzemiosła, które za nim stoi. To dla mnie ważna uwaga, ponieważ często piszę historie "Ona i On" i będę mieć "wzór". :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Charismafilos @Benjamin Artur @Wiechu J. K. @Posem @Andrzej P. Zajączkowski

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Sugestywny opis momentu, w którym Mojry zrywają pojedynczą nitkę łączącą dwoje ludzi i wplatają jej końce w zupełnie inne tkaniny.

 

Mojry nie tną nici.
Tylko wyjmują
jeden splot.

 

Potem każde z was
nosi swój koniec
do innego życia.

 

Nie pytajcie,
kto zerwał.
Nitka była jedna.

 

Pozdrawiam

[LessLove]

@Berenika97 Życie składa się ze spotkań, najczęściej jednokrotnych: miejsc, ludzi, siebie w obiektywie relacji.

Co dzień uczymy się rozstań, ale nie wiemy jeszcze, że: To już? To koniec?, To tylko tyle?... Ciebie nie ma?

Pozdrawiam, Ber :-)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dzięuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

Mojry nie szukają winnych.

Dają  tylko

urwane ścieżki.

 

Wiatr szarpie

jego i jej koniec

w dwóch różnych światach.

 

Nie pytają, co dalej.

Strzępki pamiętają

całą historię.

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

To piękne dopowiedzenie - rozstania uczymy się, ale nigdy do końca. Zawsze zaskakuje, nawet gdy się go spodziewamy. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Sylwester_Lasota @Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.