Nika na randce

[Berenika97]

Nika wiedziała, że to błąd, jeszcze zanim weszła do kina.

Nie była to katastrofalna pomyłka, zostawiająca blizny - raczej ciche, uwierające przeczucie, niczym kamyk w bucie. "To nie tak miało wyglądać".

Wojtek stał przy kasie w swojej szarej bluzie z kapturem, machał do niej z uśmiechem człowieka, który obsadził się w roli głównego bohatera i był absolutnie pewien, że napisał scenariusz na doskonały wieczór.  

Dziewczyna miała osiemnaście lat i wciąż naiwnie wierzyła, że wewnętrzny głos ostrzegawczy można zagłuszyć uprzejmością.

 

- Ucieszy cię, że udało mi się dostać ostatnie miejsca w środkowym rzędzie - powiedział chłopak, wręczając jej bilet niczym order - najlepsze w całej sali!

- Mhm ... - Nika spojrzała na tytuł "Stal i pot" - Wojtek, nie pytałeś mnie, czy chcę iść akurat na ten film.

Wzruszył ramionami z miną kogoś, kto właśnie usłyszał bardzo nieistotną uwagę.

- Bo wiem, że będziesz zachwycona. To nie jest zwykły film sportowy. To jest historia o człowieku, który musi wybrać między lojalnością a ambicją. Reżyser to Kowalczyk - ten od "Krwi na asfalcie."

- Nie widziałam "Krwi na asfalcie."

- To powinnaś zobaczyć! - rzucił i ruszył przodem.

Nika zamarła na środku foyer, czuła, że jej decyzyjność kurczy się do rozmiarów ziarenka piasku.

"Uciec teraz?" - pomyślała.

To oznaczałoby awanturę, niezręczne tłumaczenia, może łatkę histeryczki.

"Jeszcze nie" - zdecydowała - "dam mu jeszcze szansę."

Ale zabrzmiało to jak kapitulacja.

Sala tonęła w półmroku, wypełniona gęstą aurą męskiego testosteronu. Usiedli. Wojtek natychmiast przysunął się do niej - nie blisko, ale tak, żeby swoje ramię miał przy jej ramieniu. Nika pomyślała, że to jednak miłe, i trochę się rozluźniła, chwytając się tej drobnej intymności jak koła ratunkowego.

 

Film się zaczął.

Pierwsze dziesięć minut było znośne - klisza goniła kliszę: biedna dzielnica, zapłakana matka, ojciec alkoholik. Ułożyła się wygodniej, wmawiając sobie, że ten wieczór da się jeszcze uratować.

A potem zaczęły się walki.

Dźwięk był fizycznie bolesny. Chrzęst łamanych kości, sapanie, zwierzęcy ryk wirtualnego tłumu uderzały w nią falami. Nika nie była przewrażliwioną na widok filmowej przemocy, ale ta prymitywna rzeź na ekranie zwyczajnie ją nużyła.

Odcięta od fabuły zaczęła obserwować Wojtka. Nie patrzyła na niego wzrokiem zakochanej dziewczyny. Patrzyła jak entomolog podziwiający dziwnego owada pod lupą.

Wojtek oddychał filmem. Jego szczęka drgała w rytm ciosów, mięśnie karku były napięte jak postronki. Kiedy bohater oberwał w żebra, chłopak z sykiem wciągnął powietrze. Dziewczyna poczuła ukłucie rozczarowania.

"Człowieku, ile ty masz lat? Jesteś o dwa lata starszy, a ja widzę w tobie chłopca zafascynowanego bijatyką za garażami."

 

Nagle szturchnął ją w ramię, boleśnie wyrywając z zamyślenia.

- Powinnaś teraz uważać - szepnął, wciąż zahipnotyzowany ekranem - zaraz scena z trenerem, kluczowa dla całej osi fabularnej.

Nika zmrużyła oczy. Chłód bijący z klimatyzatora nagle wydał się przenikać pod jej skórę, zamrażając dłonie.

- Dobrze - odparła cicho, choć w środku zwinęła się w kolczasty kłębek.

Patrzyła na ekran. Trener wygłaszał patetyczny monolog o sercu do walki. Bokser ronił łzy potu i krwi. A ona czuła, że prawdziwy nokaut rozgrywa się właśnie w jej głowie.

- Widzisz tego gościa po lewej? - Wojtek mówił tonem kustosza oprowadzającego po muzeum kogoś o bardzo niskim IQ.

- Powinnaś zwrócić na niego uwagę.

- Wojtek...

- Co?

- Oglądam przecież.

- No właśnie mówię, żebyś oglądała. Powinnaś patrzeć na detale.

Odwróciła wzrok w stronę migoczącego ekranu, choć nie widziała już obrazu, tylko rozmazane plamy światła. Zaczęła liczyć w myślach. Nie do dziesięciu, żeby się uspokoić. Zaczęła liczyć coś, co stawało się gwoździami do trumny tego wieczoru. Liczyła, ile razy Wojtek próbował ją sformatować swoim "powinnaś".

Po seansie Wojtek wibrował energią. Szedł obok niej sprężystym krokiem, jakby to on przed chwilą zgarnął mistrzowski pas. Z jego ust wylewał się nieprzerwany potok słów - o kunszcie reżyserskim, o metodzie Stanisławskiego, o autentyzmie potu. Dla Niki jego głos był już tylko szumem ulicznego ruchu.

- Rozumiesz, o co chodzi? - zawiesił głos, zadowolony z własnego intelektualnego wykładu -

to prawdziwy kunszt, nie żaden tani montaż.

Dziewczyna wpatrywała się w migoczącą latarnię, której światło odbijało się w kałużach.

- Dobra - ożywił się nagle, jak monarcha łaskawie obdarowujący poddanych - w sobotę możemy pójść do kawiarni na Brackiej. Mają niezły wybór herbat, skoro nie pijesz kawy.

 

Nika zatrzymała się wpół kroku. Iluzja pękła ostatecznie, z cichym, uwalniającym trzaskiem. Chłopak przeszedł jeszcze dwa metry, zanim zauważył brak "publiczności". Odwrócił się ze zmarszczonym czołem.

- Co jest?

- Nie będzie drugiej randki.

Słowa zawisły w wilgotnym powietrzu. Wojtek zamrugał, jakby ktoś zmienił język w połowie filmu.

- Słucham?!

- Nie będziemy się więcej spotykać - powiedziała.

Głos miała spokojny, wyprany z jakichkolwiek emocji. Była po prostu zmęczona, jak po dźwiganiu cudzego bagażu.

- Miło z twojej strony, że zaprosiłeś, ale nie.

- Ale... - przestąpił z nogi na nogę, a jego pewność siebie zaczęła pękać na krawędziach - film ci się nie podobał?

Nika spojrzała na niego, widząc go wreszcie w pełnej ostrości.

- Film nie ma z tym absolutnie nic wspólnego.

-To co ma?!

Rozterki, które tłumiła w sobie przez ostatnie dwie godziny, teraz domagały się głosu. Mogła wykrzyczeć, że potraktował ją jak rekwizyt w swoim idealnym scenariuszu. Że przez cały wieczór nie zadał ani jednego pytania, które dotyczyłoby jej. Że kiedy w ciemności kina uczyła się na pamięć rysów jego twarzy, to nie z miłości, lecz z rosnącego poczucia obcości, że był dla niej zagadką - i że ta zagadka okazała się boleśnie płytka.

Ale też wiedziała, że niektóre bitwy nie są warte wchodzenia na ring.

- Przez całe nasze spotkanie cztery razy powiedziałeś mi, co powinnam – odparła krótko.

Wojtek zamrugał szybciej.

- I?

- I na tym koniec.

Odwróciła się na pięcie i odeszła. Bez dramatyzmu, bez teatralnych gestów. Po prostu wyszła z jego życia z taką samą ulgą, z jaką zdejmuje się za ciasne buty.

 

Chłopak został sam na mokrym chodniku. W jego głowie trybiki zgrzytały, próbując dopasować ten absurdalny finał do logicznego równania. Przecież film miał świetne recenzje. Przecież wspaniałomyślnie zaproponował modną kawiarnię zamiast byle sieciówki. Przecież przez całą drogę edukował ją w tak fascynujących kwestiach!

A potem, niczym koło ratunkowe, przemknęła mu przez głowę zbawienna myśl.

"Przez cały film gapiła się na mnie. Na mnie, nie na ekran. Przecież widziałem".

Uśmiechnął się do siebie pod nosem.

"Więc jednak jej zależało. Pewnie po prostu wstała lewą nogą."

Sylwetka Niki malała w oddali, rozmywając się w świetle miejskich latarni, a Wojtek wciąż stał w tym samym miejscu - reżyser bez głównej aktorki, wciąż nie rozumiejąc, co było "cięciem", które ostatecznie zakończyło ten film.

 

 

 

[karenka]

Świetnie napisane opowiadanie z twórczym polotem... dialogi brzmią naturalnie a emocje bohaterki są pokazane niezwykle realistycznie...zachowanie Wojtka dobrze obrazuje, jak brak uważności może zniszczyć nawet dobrze zapowiadającą się relację...pozdrawiam słonecznie w ten deszczowy dzionek*)

[Marek.zak1]

Lubię takie krótkie teksty, pisane przez was, bo przybliżają wasz sposób czucia i myślenia. Tutaj, już w pierwszym zdaniu było na "nie" , a im dalej, tym bardziej. Jak to w filmie "Materialiści" mówią "no match", i to zwykle widać, słychać i czuć. Pozdrowionka z :). 

[Berenika97]

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

Bardzo trafny komentarz, dodałabym jeszcze różnice w dojrzałości emocjonalnej, niezależnej od przeżytych lat. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pewnie chodzi Ci o kobiecy sposób czucia i myślenia. :)  A mnie interesuje  męski obraz świata - takie wzajemne poznawanie się zawsze działa na korzyść relacji.  Dziekuję za ciekawy komentarz. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@violetta

 

Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

@Posem

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)) 

[jjzielezinski]

@Berenika97
Genialna proza. Rzadko czytam prozę, ale dla Ciebie Bereniko zaryzykowałem zrobić wyjątek, bo w moim odczuciu moja recenzja, kogoś kto niespecjalnie zna się na prozie, może nie być wiele warta... No, ale co mi tam!.. ;) Zaryzykuję. ;)

Utwór porusza ciekawą kwestię narcyzmu i wzajemnych oczekiwań, podczas gdy jedna z osób (Wojtek=narcyz) nic (lub prawie nic) nie oferuje się od siebie samego. Katastrofa (zerwanie znajomości) mogła wydarzyć się nawet zanim ów film się zaczął (biorąc pod uwagę jako taką znajomość charakteru Wojtka przez Nikę). Wojtek z utworu zwyczajnie nie jest w stanie wyjść poza swój świat bardzo ograniczonych wartości i tym samym dojrzeć prawdziwej swojej pomyłki i jej skorygować. Tak samo jak próba subiektywnego wytłumaczenia przez Wojtka całej sytuacji po "otrzymaniu kosza" od Niki. Mało tego, interpretuje to kompletnie na opak i nie przejmuje się brakiem logiki w swym myśleniu. Zapomina, że dobry mistrz, wojownik i często też dowódca (lub przyszły mąż) to osoba, która oprócz siły, hartu ducha i znajomości technik walki kieruje się w stosunku do innych szczerym uczuciem, empatią i sercem.
Nika dobrze zrobiła, bo nie ma sensu iść dalej przez życie z kimś, kto w życiu będzie dostrzegał jedynie swoje problemy, racje i potrzeby.
Bardzo miło mi się czytało utwór, który porusza ważne i ponadczasowe dla życia prawdy życiowe.

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

[Berenika97]

@jjzielezinski

 

Bardzo dziękuję za ten komentarz - naprawdę mnie poruszył.

To miłe, że zdecydowałeś się zrobić wyjątek dla prozy, i cieszę się, że właśnie to opowiadanie było tym powodem.

To jest profesjonalna opinia! Twoja interpretacja Wojtka trafia w samo sedno - to dokładnie o to mi chodziło - o kogoś, kto siłę i pewność siebie myli z wartością jako partnera, a przy tym zupełnie nie widzi własnych ograniczeń. Ujęcie tego z tym "dobrym mistrzem, wojownikiem i dowódcą" bardzo mi się podoba!

Cieszę się, że Nika i jej decyzja też zostały odebrane tak, jak zamierzałam. Dziękuję za poświęcony czas i za tak wnikliwe czytanie!

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

[Christine]

@Berenika97

 

Fajnie się czytało!  Trochę szkoda zrobiło mi się Wojtka, starał się chłopak, ale  jeszcze nie dorósł do pewnych spraw. Niestety, niektórzy już zostają Piotrusiami Panami. :)) 

[Berenika97]

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

W sumie Wojtek był tylko jeszcze niedojrzałym emocjonalnie młodym człowiekiem, ale Nika za to może już za bardzo dojrzała - nie pasowali do siebie, do swoich oczekiwań. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@wiedźma @Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@piąteprzezdziesiąte @Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)