Tamten dzień

[semafor]

Tamtego dnia wszystko wyglądało inaczej. Wszystko było takie… inne. Takie odległe i bliskie, dwa w jednym. Wiedziałem dużo, a przynajmniej tyle, że nie wiem zbyt dużo. Dużo? Nieee. Nie wiedziałem nic o niczym, o czym wiedzieć chciałem. Tamtego dnia – nie wiem jaki to był dzień (chyba jakoś w czerwcu) – wszystko było normalne i nienormalnie zarazem. Niebo było niebieskie jak migdały w głowie jakiegoś zamyślonego poetyckiego wariata, trawa i liście były zielone jak pleśń, a słońce za nielicznymi chmurami, powoli chowało się za horyzontem. Stary biało-czarny blok naprzeciwko po drugiej stronie ronda wydał się jakoś mniejszy niż wczoraj i większy niż jutro. Sekundy wydawały się być dłuższe od minut, od których to krótsze były godziny. Taki zapierdol, ledwo idzie się w tym połapać. Tamten dzień był jaśniejszy, ale – no umówmy się - nie tak jak słońce, które jak gdyby nigdy nic chowało się powoli za nielicznymi chmurami i przemieszczało się za nimi w dół pod horyzont.