Zatraceni

[karenka]

 

Żyć naprawdę
na jednym oddechu
nie można długo.

 

Dlaczego
zapominamy, jak się tańczy
i ze zmarszczonym czołem
tuptamy nogami,
rzęsami poganiając czas?

 

A świat się kręci niczym karuzela,
nawet stokrotki
przestały cieszyć oczy,

biegnąc, gonimy wiatr.

 

Dziś zobaczyłam lot orła,
choć raz chciałabym, jak on,
poszybować z wolna,
tylko ciągle ktoś pogania – ale po co…?

 

Jak w tym rytmie
można usłyszeć
szum fal, kochać
pomarańczowe słońce,
wąchać przydrożną dziką różę
i nie przydeptać ślimaka?

 

On, tak jak ja,
chciałby wolniej,
bo żyć na jednym oddechu
to umrzeć przedwcześnie.

 

 

Zatrzymaj się i powąchaj każdy kwiat, jaki możesz…

[Berenika97]

@karenka

 

Wiersz o tym, czego najczęściej nam brakuje  - umiejętności zwolnienia. Obraz orła szybującego z wolna jako kontrapunkt dla naszego gonienia wiatru jest bardzo trafny.

Ostatnie wezwanie brzmi jak cichy manifest. Piękny! :) 

[karenka]

@Berenika97

dziękuję pięknie i pozdrawiam cieplutko Bereniko*)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Jak w tym rytmie
można usłyszeć
szum fal, kochać
pomarańczowe słońce,
wąchać przydrożną dziką różę
i nie przydeptać ślimaka? - w takim szalony rytmie trudno to wszystko ogarnąć zrozumieć - 

                                                                                                                                                           Pzdr.serdecznie.

[karenka]

@Waldemar_Talar_Talar

to prawda Waldemarze- miło mi, że gościłeś przy wierszu ze słowem komentarza...pozdrawiam najcieplej*)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@karenka Właśnie tak robię, gdy nadarzy się okazja, nawet jeśli muszę schylić się do samej ziemi.  Myślę, że to nie człowiek, lecz sama natura rozpędziła czas. Pozdrawiam. :)