Cel do wieczności.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Cel do wieczności"

 

Wyrwani z ciszy pierwszych dni,

wrzuceni w ścigania drogi,

uczymy się odróżniać sny

w ciężarze codziennej trwogi.

 

Ledwie stopa dotknie ziemi,

już napory obcych głosów,

by zwyciężać między swymi,

mierzyć życie miarą losu.

 

„Musisz wspinać się najwyżej,

od tego się nie wymigasz.

Nie oglądaj się – idź wyżej,

świat ci każe wciąż się ścigać.”

 

Lecz ja pragnę innej drogi.

Nie ku pysze ani chwale.

Chcę zapalać ludzkie mroki

światłem myśli – cicho, trwale.

 

Człowiek nie widzi człowieka.

Każdy gna we własnym pędzie,

jakby wierzył, że ucieka

przed tym, co i tak z nim będzie.

 

Aż nadejdzie chwila cicha.

Siły zgasną, czas przystanie.

Wtedy mądrość szepnie skryta:

„Życie to nie jest ściganie.”

 

Lata nauk, lata trudu,

dni oddane w cudze ręce...

I tak łatwo, pośród cudu,

zgubić to, co było święte.

 

Bo nie sława trwa najdłużej,

ani złoto, ani władza.

Tylko dobro, które służy,

i w potomstwie się odradza.

 

Człowiek gości tutaj chwilę,

choć wieczności w myślach miewał.

Nie bogactwo ważne tyle –

co dobro, które zasiewał.

 

Leszek Piotr Laskowski