Gdzie rdzewieją miecze: 97. Parmenion i cena wierności

[Łukasz Jurczyk]

97. Parmenion* i cena wierności

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Walczył całe życie.
Na końcu nie dano mu
nawet przeciwnika.

 

2.

 

Tyle bitew,
a zabiło go
słowo na papirusie.

 

3.

 

Ojciec zdrajcy?
Król się bał. A strach królów
rzadko umiera sam.

 

4.

 

Był cieniem dawnego władcy.
A cienie
trzeba usuwać.

 

5.

 

Chłopiec,
który bawił się mieczem,
teraz go użył.

 

6.

 

Król dorósł.
Wojna też.
Oboje bez litości.

 

7.

 

Nie chodziło o starca.
Chodziło o to,
co miał przypominać.

 

8.

 

Tak kończy wierność —
bez trąb,
bez świadków.

 

Parmenion* - wódz macedoński, służył Filipowi i Aleksandrowi. Drugi rangą w armii po Aleksandrze.  Dowodził lewym skrzydłem armii macedońskiej.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu jest znakomity.

Niesamowity kontrast między „całym życiem” Parmeniona na polu bitwy a śmiercią od „słowa na papirusie” (wyroku śmierci) jest poruszający.

A przy tym obraz Aleksandra jako „chłopca, który bawił się mieczem”, a teraz „dorósł”, to świetne ukazanie tego, jak król dorastał wraz z bezwzględnością swoich czynów.

 

"A strach królów rzadko umiera sam." - genialnie uniwersalne zdanie o naturze tyranii. Strach władcy zawsze rodzi czystki i pociąga za sobą ofiary.

Parmenion zginął za to, kim był. Był ojcem i dowódcą z autorytetem od czasów Filipa II.

 

"Nie chodziło o starca.

Chodziło o to,

co miał przypominać."

 

Parmenion musiał zginąć, aby Aleksander mógł w pełni stać się bogiem i jedynowładcą, odcinając się od przeszłości swojego ojca.

 

Dla mnie to poezja historyczna w najlepszym wydaniu!

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Śmierć Parmeniona przyspieszyła orientalizację dworu Aleksandra, a sceptyczni do tego procesu Macedończycy stracili pewien punkt odniesienia, jakim był ten stary wódz. Kamyk po kamyku ...  

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Genialnie! Tragiczny los Parmeniona przypomina, że nawet największe zasługi nie gwarantowały bezpieczeństwa na dworze Aleksandra.  Świetnie uchwycony  kontrast między wojenną chwałą a bezsilnością wobec królewskiego strachu, okrucieństwa i polityki.