Niedopita herbata

[Whisper of loves rain]

Na starym strychu, gdzie mróz malował szyby,
Płonęły w piecu niedopisane sny.
Ty wśród płócien szukałaś barw dla świata,
Ja zamykałem go w ubogich rymach swych.

 

Za oknem Lublin zasypiał białym puchem,
A nam wystarczał chleb, herbata i śmiech.
Byliśmy biedni, lecz młodzi jak płomień,
Który nie wierzy, że może zgasnąć też.

 

Lecz przyszła zima cichsza od milczenia.
Najpierw kaszlem zapukała do drzwi.
I nagle sztuka stała się bezradna,
Gdy nie potrafiła ocalić już nic.

 

Odeszłaś o świcie.

 

Na stole stygła herbata.
Na sztaludze gasł błękit.
Za oknem padał śnieg.

 

I tylko wtedy pojąłem,
Że wszystko można utracić:
Młodość,
Marzenia,
Poezję.

 

Prócz jednej chwili,
W której było się dla kogoś
Całym światem.

[.KOBIETA.]

@Whisper of loves rain

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

ślicznie!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo mi się podoba! Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Bardzo przejmujący wiersz. 

Tekst płynnie  od bohemy, przez powolne gaśnięcie, aż po ostateczną refleksję.

Ostatnie wersy nadają całości ogromnego ciężaru i uniwersalności.

Obraz gasnącego błękitu na sztaludze i bezradności sztuki wobec śmierci jest piękny literacko i bolesny jednocześnie.

Bardzo głęboki tekst o stracie.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - emocjonalny wiersz i trudny zarazem bo zabolał - 

                                                                                                            Pzdr.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... cudny ten fragment.! Całość na plus.

[Poet Ka]

@Whisper of loves rain 

 

Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie,

wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.

 

Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.

 

Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.

 

Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka

z którym dzieliło się ten wspólny świat.

 

Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane

na przekór bezlitosnej rzeczywistości...

[Whisper of loves rain]

@Poet Ka Bardzo dziękuję za tak uważną i piękną interpretację. Cieszę się, że udało się Panu/Pani dostrzec właśnie ten wymiar wiersza – że nawet wobec straty pozostaje pamięć o chwili, w której było się dla kogoś całym światem. To dla autora największy komplement.

@Berenika97 Dziękuję za ten komentarz. To ogromna satysfakcja, gdy czytelnik odczytuje emocje i przesłanie wiersza nawet głębiej, niż sam autor potrafiłby je opisać.

@Nata_Kruk @Waldemar_Talar_Talar @.KOBIETA. Dziękuję za te słowa.