Przyjaciółki Luizy

[lena2_]

To jak żałoba, trzeba ją dobrze przeżyć. Świetny wiersz jak zwykle:):)

[Berenika97]

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak jest!  Serdecznie pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

to jest protest przeciw ekonomii zapominania!!!

 

jakbyś mówiła że czas nie leczy
tylko negocjuje z naszą pamięcią.

 

bo tu cholerne doswiadczenie nie chce stać się pojęciem 

ciało nie zgadza się na abstrakcje
a ogień nie daje się przetłumaczyć na chlodne zdania.

Twoja luiza wybiera trwanie zamiast ulgi
jakby wiedziała ze sens nie rodzi się z pocieszeń
ale z wiernosci.

 

 

i jeszcze coś.

 

podoba mi się jak Twoja Nika  poezja schodzi coraz głębiej w egzystencje  nie tracąc przy tym intensywnosci tylko ją zagęszczając .

 

to jest po prostu świetna poezja.

 

uśmiecham się do Ciebie:)

 

 

 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

Super komentarz - głęboki i filozoficzny:) Też uśmiecham się do Ciebie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Nie da się zagadać żałoby,
nie da się jej zracjonalizować,
nie da się jej wymienić jak mebla.

Bo to nie jest brak „kogoś nowego”.
To jest obecność konkretnego śladu.

 

I trochę smutne, trochę piękne,
że mądrość przychodzi zawsze po czasie,
nigdy na moment, kiedy byłaby najwygodniejsza.

Pozdrawiam serdecznie, wreszcie da się odetchnąć, dzisiaj chłodniej :)