Rusałka

[Poet Ka]

 

Rusałka

 

I przeczytała wiersz. O sukience szytej z chmur. Kiedy ją oglądano, była już widmem.

Kiedy o niej czytano, była widmem widma. Dlaczego widmo cieszy?

 

I przeczytała wiersz. O sukience szytej z ognia. Kiedy ją oglądano, właścicielka 

krzyczała przez wiek. Kiedy o niej czytano, sama była już widmem. Dlaczego widmo nie cieszy?

 

I przeczytała wiersz. O sukience szytej 

z powietrza. Kiedy oglądano, wszyscy ją nosili. Kiedy o niej czytano, była już widmem. Dlaczego to nie cieszy kolejnych widm?

 

I przeczytała wiersz. O sukience uszytej z wojny. Kiedy ją oglądano, była cała w ranach. Kiedy o niej czytano, była już widmem. Dlaczego widmo ciągle ma rany i krzyczy?

Edytowane 3 godziny temu przez Poet Ka
zmiana słowa (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Poet Ka

...

wreszcie Rusałka

do nieba poleciała

tam w chmurki

się ubrała

i już radość

wieczną miała

 

ziemia z nami

niezbyt doskonała

gdy się zmienimy

będzie wspaniała

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Jacek_Suchowicz]

rusałka podsumowała :))))

 

ach ta rusałka przeczytała

potem myślała i myślała

zamknąwszy myśli w kilku wersach

usiadła i podsumowała

 

o tych sukienkach wersem szytych

chociaż pozornie bardzo miłe

lecz z materiałów bardzo lichych

czy może trochę nie na siłę

 

bo gdy autorki w nie odziane

na wzgórzu staną w dzionek wietrzny

sukienki będą w mig porwane

autorki gołe i nic więcej 

[Poet Ka]

@andrew @Jacek_Suchowicz

dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Alicja_Wysocka]

@Poet Ka Może widma nie są ani radością, ani krzykiem - tylko tym, co zostało niedopowiedziane.

Moja sukienka dalej jest z wody.
Nie pozwalam żeby ktoś próbował ją uszyć z wojny.

Dobrego dnia :)

[Tomasz.O]

Sukienki w modzie.

[Poet Ka]

@Alicja_Wysocka dobrze 

@Alicja_Wysocka @aff

dziękuję za wpis i polubienie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[wiedźma]

@Poet Ka Twardo odczytuje te słowa. To piękny wiersz o kobietach, które stają się " widmem", gdy ktoś je opisuje. Cztery suknie : z wody, ognia, powietrza, wojny to takie cztery sposoby istnienia.

Za każdym razem " kiedy ją oglądano, była już widmem", natomiast " kiedy o niej czytano" całkowicie znikała.

Odbieram to trochę tak jakby ktoś patrzył a kobieta przestawała być człowiekiem a stawała się tytułową " rusałką"( nie wiem czy słusznie). Zostaje tylko to widmo. 

Końcowe pytania każdej strofy są swojego rodzaju krzykiem - jedne krzywdy są estetyczne, a inne bolą. 

 

W Twoich czterech sukniach ja odnajduję  siebie w czwartej, tej o wojnie. 

Tu nie odczytuję metafory. Nie da się inaczej. To z tych ran powstają wiersze. 

 

Prawdziwie kobieco w tych sukienkach na portalu od wczoraj w różnych perspektywach.

 

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

 

[Poet Ka]

@wiedźma dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[wiedźma]

@Poet Ka to tak jak z wierszami, piszemy różnie i różnie jesteśmy odbierani. Cztery sukienki to cztery różne spojrzenia i cztery " wersje" wierszy. 

Ważne jest to, co zostanie po przeczytaniu.

Tak to odbieram. 🪻🪻🪻

Jakoś tak mało składnie to napisałam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 2 godziny temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@wiedźma

 dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

bardzo to mądre 

[wiedźma]

@Poet Ka dziękuję, ja najpierw rozumem czytam, potem sercem. I zawsze udziela mi się wydźwięk słów-  zazwyczaj komentuję w tym samym tonie, jest to u mnie mimowolne. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Zastanawiający tekst. 

Dla mnie z kolei to poruszająca refleksja nad tym, jak sztuka i czas dystansują nas od realnego doświadczenia. Przechodzisz od metafor lekkich do przerażających realiów.

 Dlaczego potrafimy zachwycać się cudzym cierpieniem przetworzonym na sztukę (widmo widma), a kiedy obcujemy z czystym, historycznym bólem (wojna), to widmo wciąż nas pali i krzyczy? Sukienka, która powinna chronić ciało, staje się tu klatką z traumy.

Świetny wiersz - niejednoznaczy. 

[Migrena]

@Poet Ka

 

Poe:)

 

to nie jest takie proste.

 

bo widmo nie jest już brakiem lecz sposobem przechowywania   bólu w formie która nie umie się rozpasc.

każda sukienka to próba ubrania tego co nie  ma ciała,

 

w pamieć która udaje materie.

kiedy czytam świat staje się późniejszy od siebie samego i dlatego zaczyna krwawić bez świadków!!!

estetyka nie gasi rany tylko zmienia jej tryb istnienia .

wojna nie chce być widmem bo widmo oznacza zgodę na odległosc.

a tu nie ma odległości wszystko dzieje się wciąż w tym samym miejscu które nie przestaje być teraz.

 

tak mi się to rozebrało.

 

jak Ty Poe myślisz?

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97 @Migrena - interpretację i odczucia pozostawiam Wam.

Serdecznie dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Tomasz.O dziękuję za wpis

[Poet Ka]

@Benjamin Artur

dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Benjamin Artur]

@Poet Ka może napiszesz kiedyś wiersz o sukience utkanej z żywiołów. Będzie dopełnieniem. Bardzo zastanawiający wiersz. Pozdrawiam

[Poet Ka]

od powietrza, ognia, głodu i wojny

 

został głód

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, to z Pieśni na Boże Ciało. 

Jest to bardzo jasne.

 

Powietrze to i woda i wiatr, który też niesie ogień, a ogniem jest i duch. 

Bardzo ładny i refleksyjny wiersz. I bardzo polski..

:)

[Poet Ka]

@aff  @Benjamin Artur

dziękuję Wam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.