Powroty

[Berenika97]

I. Wnuczka o babci.

 

Siada przy oknie,

zanim zadzwonię do drzwi.

Słyszę, jak dostawia filiżankę.

A potem - trzyma moją rękę,

szuka pewności,

że ktoś zapamięta jej imię.

II. Babcia o wnuczce

 

Jest przy mnie -

jasna i pachnąca wiatrem.

Jeszcze nie wie,

że gubię się we własnej pamięci,

i odpływam od brzegu

z każdym zachodem słońca.

I tylko przy niej pamiętam jeszcze swoje imię

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

to jest bardzo ciche pisanie o rzeczach największych 

 

o pamięci która nie znika nagle tylko przechodzi z jednego ciała do drugiego i z jednego zycia w drugie

 

zostaje po tym wierszu (czytam go właśnie)    bardzo jasne uczucie   że czas zabiera powoli ale relacja potrafi na moment oddac  wszystko z powrotem

 

a w fizyce to będzie coś jak echa albo re-fazowania w układach falowych :)

 

ale ktoś inny zna się akurat na fizyce milion razy bardziej niż ja:)

 

 

cudowne i delikatne pisanie :)

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Zegara nie oszukasz.

Lecz możesz udawać dziś,

że wieczność to wy.

 

Pozdrawiam

[andrew]

@Berenika97

...

nie trzeba 

wielu słów 

wystarczy patrzeć 

i widzieć 

babcia wczoraj 

wnuczka jutro 

 

a dziś 

dziś poczuć 

ciepło dłoni  

 

życie trwa ...

póki krąży krew 

i jest piękne 

niezależnie od ...

cud

wielki dar

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Marek.zak1]

Pięknie to napisałaś, spojrzenie, czy może odczucie z obu stron. Moja babcia mnie w dużej mierze wychowała i mam, oprócz wdzięczności, podobne wspomnienia. W naszym przypadku, kiedy urodziła się wnuczka, mieliśmy niewiele ponad 40 lat i wtedy jest inaczej. Taki tradycyjny off top z mojej strony.  Pozdrawiam serdecznie. . 

[Poet Ka]

@Berenika97

niesamowicie głębokie, skupiające się na momencie przejściowym, granicznym- powolnej utracie pamięci i świadomości, porusza prawdą i pięknem formy