limit

[leo]

już rozumiem,

o tym mówię:

 

ruszyłem głębiej

to tam stały zbite czyny

gdzie szkło się wala po asfalcie

światło pada

nazbyt wnet uważnie

krążą metalowe drogi

zabierając tego co mu dałem wenę

niegdyś rzekłem;

‘to prawda! Całość jeszcze pełnią wejdzie!’

 

szare, stoją drzwi otworem

by odkryć aż za dobrze znany regał

krzesło skrzypi, gdy zasiadam

wieje w tym pokoju

zewsząd, brak kurzu

interesująca wymiana

 

rozlega się pukanie

głos, jakby poznaję

mówi barwą, tak znikomą

treścią zadziwia

otóż

ktoś w tej ciszy, szuka kogoś

 

nikt nie stoi jednak w progu

kartki nie dotarły

który to już raz w tym

tygodniu?

 

Otóż, tędy

owędy

przeprowadzam się pod kontrolę

śpię pod ciepłym drzewem

tylko na moment

 

płonie słońce w śnieżną noc

stoję w podartym kapturze

z muru spostrzegam-

urwał się prąd

czy kiedykolwiek wyjdę,

czy kiedykolwiek ucieknę stąd? 

 

ów człowiek

umarł? A nuż, to ja nie pamiętałem?

Czemu ludzki oddany duch,

kiedy może on na dobrą sprawę, odejść?

Bo prawdą jest, że nie-pamięcią

zapomnieć to wszystko chciałem

[Poet Ka]

@leo transcendentny niezwykły poruszający 

[leo]

@Poet Kadziękuję za poświęcony czas i przeczytanie, miło mi:)