Nie lubię Warszawy

[A.Between]

Jestem głodny twoich ust,
brajlowskich, długich odpowiedzi,
słów, które nie błyszczą na pokaz,
lecz zostają pod skórą.

 

Kiedyś wierzyłem miastom.
Ich nocnym obietnicom,
światłom drżącym na mokrym bruku,
kobietom podobnym do piosenek,
pociągom odjeżdżającym poza rozsądek.

 

Zwiedziłem kawał świata.
Widziałem porty ciężkie od świtu,
hotele pełne cudzych tęsknot,
place, gdzie zachwyt sprzedawano
taniej niż poranną kawę.

 

Dziś chciałbym zamieszkać tam,
gdzie wieczór siada na płocie,
a wiatr pamięta imiona drzew.
Gdzie kos po deszczu
śpiewa rzeczy ważniejsze
od wiadomości ze świata.

 

Coraz bardziej słyszę ptaki.
Coraz mniej zachwyca mnie gwar.
Przeraża mnie szczęk pistoletów,
lód zastygły w ludzkich oczach
i ta chwila ciszy,
gdy człowiek opuszcza człowieka.

 

Bo wszystko już widziałem:
miasta większe od marzeń,
wojny mniejsze od ludzkiej pychy.
A teraz chciałbym jedynie
słuchać kosów po deszczu
i uczyć się twojego głosu
jak ostatniego języka,
którego warto nauczyć się na pamięć.

[Alicja_Wysocka]

@A.Between

Pięknie! Zabieram go pod poduszkę i dziękuję :)

Wiedziałam, że czegoś mi dzisiaj brakowało.

[Poet Ka]

@A.Between ja lubię, ale wiersz jest piękny 

[Sekrett]

@A.Between Pięknie.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Całośc na plus... jw. ślę uśmiechy na określenia i... smutna fraza... ta chwila cisza, gdy... 

Pozdrawiam.

[jan_komułzykant]

Świetny wiersz, dojrzały, nieprzesłodzony, z dobrymi metaforami uszytymi jak na miarę, dzięki czemu czyta się lekko

i z przyjemnością, pozostając na koniec z uczuciem dobrego smaku, jak po znakomitej uczcie.

I chociaż lubię Warszawę, dziękuję, pozdrawiam :)

[violetta]

@A.Between centrum żyje:)wszędzie jest dobrze, gdzie nas nie ma, najlepsze mieszkanie to z Bogiem:)

[hania kluseczka]

@A.Between podzielam zachcianki peela:) i także, całym moim płochliwym sercem, NIE CIERPIĘ WARSZAWY, w której mieszkam odkąd pamiętam i pewnie to się nie zmieni, bo sama się na zadupie nie przeprowadzę, chociaż bym mogła, ale człowiek musi mieć czasem i 90 lat:)

[A.Between]

@hania kluseczka Haniu, ten wiersz tak naprawdę nie wiele ma wspólnego z Warszawą. 

   Sam, mieszkam na zadupiu. :)

Mieszkałem w wielu Warszawach. ;)

 

Edytowane 8 godzin temu przez A.Between (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@A.Between

 

Piękny i poruszający tekst. Kontrast między wielkim, zimnym światem a pragnieniem prostej, cichej bliskości jest bardzo wyrazisty. "Uczyć się twojego głosu jak ostatniego języka" - to absolutnie przepiękna metafora. Wiersz, który przypomina, że na koniec dnia wszystkie wielkie miasta i podróże blakną przy tym, co naprawę ważne - ciszy i obecności drugiego człowieka.