Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Nata_Kruk

...

można tak

z lekkością duszy

 

Międzyzdroje

 

morze pachnie

miłą poetką

słońce nie dokucza

lekka bryza

przynosi wieści

z daleka

pewnie tam

przygoda czeka 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Opublikowano

@Nata_Kruk

 

Niezwykle poruszający wiersz.

Bardzo trafia do mnie motyw odnajdywania własnych przeżyć w cudzych wersach. Ostatnia zwrotka daje nadzieję - te "tęcz kokardy" przypinane chmurom to piękny i budujący obraz!

Jakże wrażliwe jest Twoje spojrzenie na poezję i naszą codzienność. Piękny! 

Opublikowano

@Nata_Kruk

 

proponuję się zatrzymać i wyciszyć

uspokoić namiętności oraz zmysły

i posłuchać o czym cisza dzisiaj milczy

aby z wiersza móc wyciągnąć myśli wszyskie

 

które autor w dziełku swoim poukrywał

zastanowić i dorzucić przemyślenia

niech się autor dowie o czym wiersz napisał

następnego wiersza przyszedł już mi temat

:)))

Opublikowano (edytowane)

@andrew... z lekkością duszy, można wiele próbować.. :) uda się.

Dziękuję za wierszowany komentarz.

 

@Berenika97... jestem pewna, że wielu z nas, odnajduje jakieś cząstki z własnego życia,

w czyimś pisaniu. Jam m.in. chyba też po to piszę. Fajnie, że spodobał Ci się.. :)

Dziękuję za komentarz.

 

@Migrena... nitka nadziei w kolorze tęczy, to dobry argument, aby ten porąbany świat łatać jakoś. Próbujmy... :) ... ładnie się odniosłeś, dziękuję.

 

@Waldemar_Talar_Talar... cieszę się, że tak jest. Dziękuję za 'słowo'.

 

Raz jeszcze dygam w podziękowaniu za zostawione słowa... :)

 

Gościom, którzy przystanęli przy treści i zostawili punkcik aprobaty.. bardzo, BADZRO dziękuję.

Pozdrawiam wszystkich.

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Gosława Czas kruszy wspomnienia, to prawda, powoli odlatują jak motyle. Pozdrawiam :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 Powyższe słowa to wizerunek pełni życia przemijającego. Pozdrawiam :)
    • @Łukasz Jurczyk   Byłam ciekawa jak przedstawisz to sprytne zagranie Aleksandra, aby zdobyć Cyropolis. Narrator jest weteranem - zabija bez emocji, ale w dwóch momentach wykazuje ludzkie odruchy. Kiedy stary człowiek rzuca w niego kamieniem, Agrianin nie czuje gniewu, lecz przypomina sobie ojca. To moment empatii wobec wroga. I oszczędzenie dziecka z dzidą. To pokazuje, że nawet w centrum rzezi żołnierz zachowuje resztki własnej woli.   Świetnie wykorzystałeś fakt zranienia króla. Po uderzeniu go kamieniem - jest rozkaz wymordowania miasta. A w puencie tytułowanie Aleksandra „żywym bogiem” traci sakralny charakter. Staje się synonimem okrucieństwa.   Świetna jest strofa - „Wszystko było nasze. Nawet krzyk, który nie był nasz”. Zdobywcy przejmują nie tylko ziemię i mury, ale zawłaszczają sam ból i cierpienie pokonanych. Zwycięzca ma monopol na historię.   Motyw krwi pod paznokciami, której nie da się zmyć, to uniwersalny symbol winy (przypominający motywy z „Makbeta”). Pokazuje, że choć bitwa się skończyła, wojna w umyśle żołnierza będzie trwać. Porównanie zdobytego miasta do „zwierzęcia, któremu odcięto łeb” - to surowa, rzeźnicka dosłowność. Zimny, ostry i genialnie napisany tekst.    
    • różami się otacza - nic więcej nie pozostało wpina je lekko we włosy by ozdobić pustkę myśli i co te kwiaty czują? czy tylko mogą pachnieć w jeziorze falą niesione płatki jasnoróżowe... i potem ona - sama wypływa w kanwie lotosu złożona cała o żegnaj Hortensjo!      
    • @sisy89   Bardzo letni, piękny klimat! Podoba mi się przejście od „skąpanych w słońcu” dni do ciepła, które „rozpuszcza wątpliwości” - to zestawienie tego, co fizyczne, z tym, co emocjonalne. Bardzo ciekawy jest wers - „kilka momentów zawieszam na szyi” - intrygująca metafora. Piękny wiersz! :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...