fantom

[Migrena]

 

 

 

tam, gdzie nikt nie ma imienia
miłość dzieje się sama

bez kierunku
bez dłoni
bez twarzy

nie ma ciebie
więc nie ma mnie

zostaje coś
co oddycha pomiędzy
i nie wie, że to oddech

sekundy nie pękają
nie mają o co się zaczepić
ślizgają  po sobie
jak szkło bez krawędzi

czas przestaje się liczyć
i nie zauważa, że znika

jest ciepło
które nie szuka źródła

pamięć dotyku
gładzi powietrze
jakby chciała ocalić cień
w miejscu
gdzie cień nie ma się gdzie położyć

przychodzenie i odchodzenie
tracą różnicę

przestrzeń zapomina kształty
jak woda
w której utonęło odbicie

i nawet "między”
rozpuszcza się w sobie

pory roku
i strony świata
tracą pion

jest tylko drżenie
które nie umie zdecydować
czy jest istnieniem
czy jego odbiciem

i wtedy - bez ostrzeżenia

coś to czuje

ale nie wiadomo
czy to ktoś
czy tylko ostatni ślad
że ktoś kiedyś był

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Migrena ciekawa alegoria do i Gastona Leroux.

w wierszu pojęcie- on ona, ty ja, już nie ma znaczenia, zaciera się,

jest tylko bytem, czy onirycznym cieniem

[Migrena]

@Annna2

 

 

no tak, rozpad "ja/ty” był tu kluczowy .

 

bardziej niż alegoria chodziło mi  o stan w którym relacja przestaje mieć kontur i zostaje samo trwanie.

 

coś pomiędzy   bytem a jego echem

 

dziękuję Aniu.