Depresje poetów.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Depresje poetów ”

Własnych wnętrz ich wojny
to walki obłąkania,
odzyskania jasności
w zmór czas niespokojny,
pragnieniem w litości
nie do okiełznania.
Patrzą w siebie oczami
błędnej bezsilności.

Szukają drogi, celu,
zaczepu istnienia,
normalności bytu,
ucieczki przed schizmami.
W tej pustce spotykają
lęki przerażenia,
takie weny, koszmary,
którym ponieść się dają.

Szydzi z nich większość,
często całe otoczenie,
negując z pogardą,
powtarza ze śmiałością:
„Odbiło mu, to wariat,
bezmózg i szaleniec”.
Ocena ta płytka
pośmiertny kładzie wieniec.

Zrozumieć tu nieprosto
z osobna każdemu,
jeżeli się nie ma
głębszego spojrzenia.
Wystrzegaj się chwili
zapaści ty samemu,
w ciszy walki zmysłów
i twojego sumienia.

Bo możesz przykrej prawdy
poznać odczynniki,
kiedy głębiej wejdziesz
już do własnej jaźni.
I obyś tam nie znalazł
własnego zniekształcenia,
bo zmieni cię ono
w piekło twej bojaźni.

Leszek Piotr Laskowski.

[Alicja_Wysocka]

@Leszek Piotr Laskowski Serducho za prawdę :)

[hollow man]

@Leszek Piotr Laskowski

Rozumiem Twoją perspektywę i wiele jest racji w tym co piszesz i ogólnie popieram.

Ale wydaje mi się, że to jest perspektywa osoby nie do końca będącej w stanie sobie wyobrazić czym jest depresja. Ulegasz pokusie wejścia w percepcję i psychikę drugiego człowieka nie znając sytuacji klinicznej. Chyba, że piszesz z perspektywy osoby, która przeżyła depresję - to proszę o wybaczenie, ale mam tu jakąś taką intuicję...

Tak samo jak trudno jest, na przykład, osobie nie mającej inklinacji do uzależnienia zrozumieć, jak to jest dać się zniewolić substacji. Bo tak na ludzki rozum to jest nie do pojęcia. A jednak tak się dzieje.

Tytuł dodatkowo daje wrażenie przekąsu. Myślę, że to nie jest właściwa droga, bo tak czy inaczej to rozumiejąc - nadal chodzi o ludzkie cierpienie.

 

Edytowane 51 minut temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)