Tam i tu.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Tam i tu”

 

Kiedyś z pewnością nadejdzie ten mój dzień,

nikt go już za nic nie powstrzyma.

Kiedy moje „ja” zamieni się w cień,

a dusza moja będzie go wstrzymywać.

 

Trzymać i puszczać — niechętnie, powoli,

żałobie miejsca płaczem ustępując.

I gdy moje ego z siebie się uwolni,

to pójdę za nią tam, gdzie jej oczekują.

 

Dochodzę, ale jakbym nie miał siebie,

i czuję, że w sobie jestem, nie wchodząc.

Nie widzę słońca ani gwiazd — ale wiem,

że nie smutno mi pod mej duszy wodzą.

 

Trochę szaro i ponuro, nieznano.

Przyzwyczaić się będzie trzeba — to początki.

Bez słów jakieś rozkazy wydano,

choć to koniec, rodzinne czuję się wątki.

 

Byłem tu już kiedyś — pierwsze myślenia,

jednak jakoś cudem do życia wróciłem.

Wpuszczony chyba tak, dla zwiedzenia,

chwilę tylko, parę sekund przebyłem.

 

Tu trafia się na zawsze! — niektórzy snują,

bo w miejsce to wchodzi się tylko raz.

Ludzie wejść tu boją się, panikują,

te wymiary zna tak niewielu z nas.

 

Niewielką różnicę w nich zauważasz,

kiedy strach kończy rozpacze i żałości.

I nie dziwisz się już, i nie rozważasz

o dwóch tych światach — na dziś i na wieczności.

 

Leszek Piotr Laskowski