Gdzie rdzewieją miecze: 79. Ogień, który zgasł

[Łukasz Jurczyk]

79. Ogień, który zgasł

(narrator: perski kancelista)

 

1.

 

Król ucieka szybciej,

niż zdążę zapisać

jego chwałę.

 

2.

 

Posłowie milczą.
Nie trzeba kłamać,
gdy wszystko widać.

 

3.

 

Nikt nie patrzy
na święty płomień —
zbyt mały, by dawać wiarę.

 

4.

 

Mówią, że Macedończyk
szanuje zwyciężonych.
Tylko po co?

 

5.

 

Dziwna cnota –
być łagodnym,
gdy już nic nie zostało.

 

6.

 

Łagodność lwa,

który właśnie skończył

jeść nasze serca.

 

7.

 

Zgasł płomień.
Ale dym
jeszcze śni o bogach.

 

8.

 

Kto przetrwa,
niech nauczy się kłamać
od nowa.

 

cdn.

[Sekrett]

@Łukasz Jurczyk Nie znam cyklu, ale znalazłam parę ciekawych momentów w tym utworze. W zasadzie to każda zwrotka jest ciekawa i mogłaby służyć jako osobny aforyzm. Dla uproszczenia wybrałam te trzy:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pierwsza strofa jest żartobliwa i satyryczna, ale kojarzy mi się też z innym zjawiskiem - z artystami i ludźmi w ogóle, którzy odeszli zbyt wcześnie, by świat zdążył ich usłyszeć.
 

Druga zwrotka jest przewrotna. Samo istnienie świętego płomienia powinno wystarczyć, by ludzie w niego wierzyli. A jednak najwyższe wartości również wymagają komercjalizacji. Nie wystarczy czynić cuda - cuda muszą być wielkie i oślepiające. Pojawia się też inna, smutniejsza interpretacja: niesłuchanie dzieci lub osób o niższym statusie, nawet gdy mają rację. Są zbyt mali w oczach świata, by im uwierzono.
 

Ostatni fragment rezonuje z moim humorem w sposób, którego trudno mi jednoznacznie wyjaśnić.
 

To naprawdę bardzo ładny utwór.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Zastanawiające, co dzieje się z ludźmi i strukturami, gdy upada wielkie imperium. Ta część pokazuje  bieg historii z perspektywy tych, którzy po wielkich tego świata muszą „posprzątać” - albo napisać historię na nowo. Świetnie, że przedstawiasz perski opis wydarzeń.

 

Stara kronika płonie.

Czas naostrzyć pióro dla nowego pana.

I nauczyć się kłamać od nowa.

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Christine (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Sekrett Bardzo dziękuję!!!

 

Święty ogień w zoroastryzmie był symbolem ich najwyższego boga Ahura Mazdy. Podobno płonął wiecznie i nigdy nie gasł. Wiecznym na pewno nie był szachinszach :)

 

Pozdrawiam 

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Myślę, że oportunizm jest starszy od wiary :)

 

Kłamstwo w pośpiechu.

Skrobią pergamin nocą,

by zdążyć na świt.

 

Królowie z gliny.

A wy wciąż rzeźbicie

im wieczność słowem.

 

Piszcie o bogach.

Grobowce i tak wiedzą,

że król krwawi tak samo.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to poruszający i pełen ironii zapis końca imperium perskiego.

Narrator - urzędnik odpowiedzialny za państwową propagandę i spisywanie „chwały” - z jego perspektywy krach państwa widać najlepiej.

On sam przeżywa egzystencjalny dramat - rzeczywistość dogoniła i przerosła oficjalną narrację. Opisywanie chwały Dariusza staje się niemożliwy, bo król dezerteruje. Prawda o klęsce jest zbyt oczywista, by dało się ją przypudrować. Kancelista wie, że przy nowym władcy mechanizm będzie ten sam - zmieni się tylko pan, więc trzeba będzie „nauczyć się kłamać od nowa”.

Ogień w kulturze perskiej (zoroastryzmie) to świętość i dowód na boską przychylność dla władcy.„Święty płomień” dogasa to metafora utraty ducha, bogowie opuścili Persję.

Ale w powietrzu unosi się jeszcze wspomnienie dawnej wielkości (dym).

 

„Łagodność lwa, który właśnie skończył jeść nasze serca” - łaskawość Aleksandra wynika z faktu, że Persja została już pożarta i zniszczona. Lew jest łagodny, bo jest syty.

Jak zwykle świetny! Dominuje rezygnacja, ironia i cynizm narratora.

 

Święty ogień dogasa.

Dym śni o bogach,

którzy nas opuścili.