W galerii na piętrze

[SKINI]

Ten pokój, pokój.

Pożera jak potwór, widza w całości połyka.

Bez opozycji wchodzę, już znajoma mi tego miejsca mistyka.

W odmętach bestii zadomawiam się, nadzwyczaj komfortowo.

Kruszę swą obecność, niechętnie czekając na kolej, by znów odrodzić się na nowo.

Po zamglonym błysku, przyjemnie w mroku znów znikam.

Poddając się w całości. Wytchnienia doświadcza moja fizyka.

Bezmiar i pustka formatu porywają oddaną duszę.

W portalu znika szum, darząc rozkwitłym bodźcem, gdy myślą się włóczę.

Obramowana iluminacja, muska smugami płótno wyrazu, ekspresji.

Formą izolacji i tej pięknej, szalenie artystycznej dygresji.

Z łatwością przenosi, by manipulować, w pełnej kontroli mną pomiatać.

Ja, oddany zupełnie, pełzam, skaczę, latam.

Trawiony przez wielkie monstrum, porwany w wir zmysłów i boskich tonów.

Wtedy właśnie czuję się najbardziej jak w domu.

To robi ze mną ten pokój, pokój.