Nici ze schadzki

[Simon Tracy]

Wyszedłeś i zapomniałeś wrócić.

Mało tego

zamknąłeś i zatarasowałeś drzwi.

Jedyną drogę powrotu.

Do świata żywych.

Do naszego świata.

Waszego świata. Gwoli ścisłości.

Zwariowałeś. Dobre sobie.

Czuję się doskonale.

Mówisz, że to przez nerwy.

Przez ciężkie dzieciństwo

i wszystkie zawody.

Szczególnie te miłosne.

Że mi się miesza w głowie.

To co było z tym co jest.

To prawda bo przyszłych zdarzeń 

nie uznaje za ważne i potrzebne.

Przeżyłem tyle,

że i na kolejnych 

trzech chłopa by wystarczyło.

Ale mi nikt nic nie pomieszał.

Przeciwnie.

Ułożył w głowie.

 

 

Teraz mój umysł

jest jak wersalski ogród.

Pełen harmonii, symetrii 

i fontann

nieskazitelnie wielkich pomysłów.

Tu rzeźba Wenus, 

tam słowik na zegarze słonecznym.

Gończe ujadają w gromadzie 

na rozradowaną postać stróża.

Zapewne ma jakieś

smakołyki po kieszeniach.

Panny w sukniach strojnych, 

chadzają w kojącym cieniu parasolek.

Bzy różane i lawendowe, 

patrzą na wędrówkę pełnego słońca.

Czekają cierpliwie zachodu,

by eksplodować wonią kojącą

wszelki zły omen czy myśl.

Łabędzie tulą się w amorach.

Wypłoszają, rechoczące żaby

z dryfujących leniwie lilii.

 

 

Ty mówisz mi, 

że teraz się lata po świecie całym, 

prędkimi samolotami w przestworzach.

A mi za dopust wystarczy wierna klacz,

lub zaprzęg u bryczki upięty.

Ty mówisz mi o telewizji 

za szklanym ekranem.

O życiu w serialach i sagach.

Dla mnie życie jest boskim serialem

w którym gram główną rolę.

A jeśli mi się znudzi,

oglądam z balkonu sztukę lub operę,

przez szklane oko lornetki.

Ty mówisz wakacje spędzasz 

pod egzotycznymi palmami 

z drinkiem w ręku.

A ja wolę 

mroczny, chłodny, ceglany 

płaszcz zamczyska.

I piwniczkę przednich win w beczkach.

Mówisz, że ciężko znaleźć dziś miłość.

A mojej romantyczności nie pojmiesz.

 

 

Przepasany Twą chustką

na silnej prawicy,

posłałem Ci uśmiech 

zanim przyłbica opadła na oczy

a koń wykonał zwrot na zadzie 

i ruszyłem jak wicher ku przeciwnikowi 

z kopią gotową do szarży.

I z imieniem Twym anielskim na ustach,

by strącić go z tronu pychy.

 

 

Nie wiesz jak to jest,

gdy pieściłbym Cię listem,

rozkochiwał wierszem.

Zabrał gdzieś

w leśne, pierwotne uroczysko,

nie po to by bezbożnie posiąść

a jedynie wtulić się

w Twe rdzawe włosy.

I chłonąć godzinami Twe piękno.

 

 

Dlatego kochasz innego.

Człowieka, który jest 

we właściwym miejscu i czasie.

A ja kruszeje powoli

wraz z zamkową basztą.

Błąkam się po lochach bez celu.

A kości moje bieleją w błocie fosy.

A czaszka czasami

zaśmieje się do słońca.

 

 

[obywatel]

obłędny rycerz:) a miłość? nie pierwszy raz się zdarzyło, że znalazła innego. Zamiast kruszeć niczym bażant ze zdobyczą się zamienić i zabawić w myśliwego - taka moja rada :))
miłość lubi się podroczyć, nie zdobyta nawet inną ścieżką kroczyć i dlatego walczyć trzeba o nią i jej bronić :))

[Simon Tracy]

@obywatel Ciężko mi będzie znaleźć odpowiednią wybrankę w dzisiejszych, strasznych czasach. 

Ostatnie odpowiednie kandydatki, które bym ewentualnie brał pod uwagę powymierały gdzieś w okolicach lat 50-tych :)

[APM]

„Z nim będziesz szczęśliwsza, dużo szczęśliwsza będziesz z nim, ja cóż włóczęga niespokojny duch…” ale jednak „Każda potwora znajdzie swojego amatora” czy coś o garnku i pokrywce też było. Krótko:” w tym największy jest ambaras, żeby dwoje chciało na raz.” Tak pisali, śpiewali, mawiali inni.

Twój wiersz jest piękny! Można się w nim odnaleźć i zgubić!

[Simon Tracy]

@APM Tak naprawdę od lat nikogo w życiu nie mam i nie szukam. Ta miłość z wiersza to całkowita fikcja literacka.

[obywatel]

@Simon Tracy fikcja na miarę wyobraźni, jednak trzeba przyznać miłości budujące właściwości, nie rujnuje jak nienawiść, zaznanie jej choćby fikcyjne przynosi radość :))

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Ten ogród wersalski w głowie, ta klacz zamiast samolotu, ta kopia zamiast esemesa... Nie wiem czy to ucieczka od świata czy może świat uciekł od kogoś, kto czuł za bardzo. Końcowe obrazy są wyjątkowo mocne, ta baszta krusząca razem z człowiekiem i ta czaszka śmiejąca się do słońca mają w sobie coś z Hamleta i coś z Don Kichota jednocześnie.

Ze mną zostanie zdanie - "Dla mnie życie jest boskim serialem

w którym gram główną rolę." Czasem się nad tym zastanawiam, ale nie potrafiłam tak świetnie tego ująć.

[Simon Tracy]

@Berenika97 To nie tyle ucieczka co życie w swoim świecie po prostu.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon Tracy Olśniewające! Czaszka śmiejąca się do słońca, zapewne w grymasie oślepiającym oczodoły.

[obywatel]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bo to jest tak
co się dzieje jak łysy idzie na plażę? - słońce przygasa
a dwóch łysych - zaćmienie
:))))))

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@obywatel

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.