pokój numer cztery

[Maria Kosaciec]

lampy nie gasną nawet w nocy 

sen przychodzi na receptę 

a ja czekam aż przestanę się bać

 

pytają o imię 

odpowiadam szeptem 

bo głos zgubiłam w korytarzu

 

za drzwiami kroki pielęgniarki 

odmierzają ciszę 

która dzwoni w uszach

 

chciałabym dotknąć deszczu 

ale szyba jest grubsza niż obietnice 

i nie otwiera się od środka

 

piszę list do siebie 

na serwetce przy śniadaniu 

nie mam odwagi go przeczytać

 

mówią że wyzdrowieję 

a ja nie wiem już co to znaczy 

być cała

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

imię, imię... zastanawiające... szept jest tu, jak pytanie w odpowiedzi na pytanie.

 

...

przeliteruj moje imię

chcę je znać

jego zgłoski i akcenty

przemilcz co ma milczeć

po ostatniej z liter

można mnie przygarnąć

...

 

Bardzo przemyślany wiersz. Na pewno ze mną zostanie.

Pozdrawiam :)

 

 

 

[MIROSŁAW C.]

@Maria Kosaciec

Treść wchodzi pod skórę i rozsadza od środka...

Pozdrawiam. 

[andrew]

@Maria Kosaciec

...

a świat

świat ma swoje sprawy

żyje swoim rytmem

 

wczoraj

wczoraj może

dać nadzieję

jutru

dajmy mu szansę 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego dnia 

[Alicja_Wysocka]

@NatuskaaBardzo czuję Twój wiersz, lubię to, bo tak ma działać wiersz. 

[Jacek_Suchowicz]

@Maria Kosaciec

 

ładnie smutne i prawdziwe

ech przypominasz:

 

pokój numer cztery

staruszek portier zmienił się w pielęgniarkę

odmierza chwile pigułkami

 

kroplówka jak klucz 

wraz z oczami otwiera świadomość

jazgotliwe myśli nie są w stanie

zagłuszyć wrzasku ciszy

...

Edytowane wczoraj o 07:58 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Mitylene]

@Maria Kosaciec w tym wierszu naszkicowany został przejmujący obraz samotności w pokoju w  szpitalu  gdzie leczenia wymaga psychika. Podoba mi się metafora snu "przychodzącego na receptę". Upersonifikowany staje się on bardziej " ludzki " i ukazana tym samym jego wartość i ważność. Chęć dotykania deszczu stała się marzeniem i  wręcz luksusem, co jeszcze bardziej podkreśla dramatyzm sytuacji, gdzie tak prozaiczna rzecz wzbudza tyle emocji. Pisanie natomuast listu do samej siebie jest dla mnie próbą takiej autoterapii...choć podmiot liryczny nie do końca wierzy w jej powodzenie. Smutny w wydzwięku wiersz, na pewno porusza serce...

Edytowane wczoraj o 12:58 przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Maria Kosaciec Doskonale rozumiem treść. Wszędzie jest lepiej niż tam.