Niesłyszana kołysanka

[Na liniach czasu]

 

Sosny nucą samotnie
Ustami zielenią błyszczące
Kroplami melodii spokojnej
Piękno podkreśla się ich drżące

Ustami zielenią błyszczące
Ciszę kołyszą z czułością matki
Piękno podkreśla się ich drżące
Szelestami niesłyszanej kołysanki

Ciszę kołyszą z czułością matki
Gdy w ramionach zasypia tulona
Szelestami niesłyszanej kołysanki
Pogoda do piersi iglastej przystawiona

Gdy w ramionach zasypia tulona
Kroplami melodii spokojnej
Pogoda do piersi iglastej przystawiona
Sosny nucą samotnie

[Charismafilos]

@Na liniach czasu słychać szum, zaiste! :)

[Na liniach czasu]

@Charismafilos Taki był cel :D

[Charismafilos]

@Na liniach czasu no ja usłyszałem... w celowniku na celowniku ;)

Taki nadmorski sosnowy las... na wydmach.

[Migrena]

@Na liniach czasu

 

pięknie wykorzystujesz repetycję  by zamienic linearnosć czasu w cykliczne trwanie natury,.

 

too nie tylko poezja opisu, to ontologia ciszy w której "niesłyszalnosć' staje się najgłośniejszym rejestrem wrażliwości.

 

literacka hipnoza najwyższej próby !!!!

 

z przyjemnościa to piszę.

 

 

[Berenika97]

@Na liniach czasu

 

Czytając ten wiersz ,  czułam, że sama forma kołysze tak samo, jak sosny kołyszą pogodę. Jakby wiersz oddychał. Obraz przyrody jako matki, która tuli i śpiewa niesłyszaną kołysankę, jest bardzo piękny i prawdziwy - las działa kojąco bez żadnego powodu. Piękne pantum.

[wiedźma]

@Na liniach czasu szum, kołysanie. Pięknie. 

Pozdrawiam.