Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gdzie rdzewieją miecze: 74. Mała tarcza

Łukasz Jurczyk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łukasz Jurczyk

Łukasz Jurczyk

Opublikowano
Opublikowano

74. Mała tarcza
(narrator: hypaspista)


1.


Z dala od szeregów,
na skraju obozu – śmiech.
Dzieci z kijami.


2.


Brat z siostrą.
Wieczna potyczka.
Dłuższa niż podbój Azji.


3.


Dziewczyna szybsza.
Chłopiec upada z wrzaskiem.
Potem znów wstaje.


4.


Ojciec je woła.
„Zaraz ruszamy!” – głos drży,
jego gardło już suche.


5.


Patrzę na nich troje.
Wszyscy w grze. Jedni w błocie,
drudzy w żelazie.


6.


Córka salutuje.
Jakby wiedziała, że śmierć
kocha gesty.


7.


Chłopiec się śmieje.
Nie wie, że ojciec za chwilę
może być ciszą.


8.


Zabieram ten obraz ze sobą.
Małą tarczę z wiary,
którą mi dali.

 

cdn.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      To było...

      Przez violetta · Opublikowano

      @Poet Ka odkąd wprowadzili kaucje, to kupiłam dzbanek z filtrem i zauważyłam, że pije więcej wody, nie ograniczam się, a gdy miałam butelki, jednak ograniczałam się do czasu picia tej wody, żeby mi starczyło. Jaki to człowiek jest głupi:)
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @violetta   ciekawy sposób interpretacji masz rację, że warto wziąć  pod uwagę długość wersów bo jest to środek wyrazu    
    • violetta
      To było...

      Przez violetta · Opublikowano

      @Poet Ka lękiem lub nieumyślnością:) 
    • Robert Witold Gorzkowski
      jego żona

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @Migrena Od razu powiem że nie czytałem o mężu bo dziś pierwszy raz odpaliłem poezję. Twój wiersz i zachwyt nad impresjonistami francuskimi (mężczyznami) w komentarzach; może nie do końca Twój, ale mnie jako osobie która wychodzi z założenia cudze chwalicie swego nie znacie skojarzyło się z ostatnio przeczytaną książką Polki na Montparnassie. Tylko się zastanów piszesz wiersz o niej a zachwycacie się facetami. Dlaczego zachwyt dotyczy w tym wypadku mężczyzn a nie malujących kobiet. Nasze panie tak jak i artystki francuskie równo zbierały cięgi od życia a przede wszystkim od swoich partnerów. To niestety nie zmieniło się do teraz. Wystarczy poczytać o kobietach w związkach np relacja artysta geniusz i jego muza/żona, która poświęca karierę dla męża. Przykład Alicja Halicka i Louis Marcoussis. Halicka, utalentowana kubistka, często była spychana na drugi plan przez męża, który uważał, że "jeden kubista w rodzinie wystarczy". Wiele artystek Ecole de Paris, mimo własnego talentu, stawało się opiekunkami swoich często autodestrukcyjnych mężów. To one zarządzały domem, zdobywały pieniądze, gdy mąż nie sprzedawał obrazów. Wspólne pracownie, osobne (lub żadne) kariery. Toksyczne relacje. Wiele kobiet w tym kręgu było obiektem, a nie podmiotem sztuki. Przykład Meli Muter która wywalczyła w końcu swoją pozycję, choć skończyła w ubóstwie. Żydowskie pochodzenie artystek z Europy Wschodniej wzmacniało tylko izolację. Były pionierkami bo świat uznawał tylko mężczyzn. Nie wspomnę już że nie jedna miała dziecko zdarzały się też związki z kobietami. To wszystko odkrywam w twoim wierszu. A przede wszystkim widzę ich walkę aż do wyrzygania często razem ze swoim nieprzetrawionym partnerem w zlew rozpaczy. O ilu teraz pamiętamy? Cały wiersz jest doskonały ale wyróżnię jeden fragment:  „jej ciało pamięta więcej niż on ma w jelitach   każde beknięcie każdy zapach niemytych nóg zostaje w niej jak rdza na rurach której nie idzie odszorować nawet przy użyciu siły wyższej   jakby była instalacją do przechowywania jego życia”   tak wydaje się że siła wyższa je opuściła a instalacja jest jak najbardziej na miejscu! Czuję twój wiersz jaki świetny komentarz do książki.      PS „kończy się dławiącym kaszle” Może chciałeś napisać kaszlem?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @violetta   jeśli krótkie pauzy... może być, że to i strach jest się przecież czego bać   a jeśli długie?  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...