JESTEM - jesteś

[Charismafilos]

Mów do mnie! Mów i

Nie przestawaj! Mów!

Nigdy się nie poddawaj!

Bądź moim lustrem i moim echem

Bądź każdym bólem i każdym śmiechem

 

Powiedz mi kim jestem

Nazwij mnie po imieniu

Wyodrębnij mnie z nicości

Nie oddaj zapomnieniu

 

Patrz na mnie, oczu nigdy

nie zamykaj

Obserwuj mnie nieustannie

Bym się nie potykał

 

I słuchaj mnie, krzyku mojej ciszy

lub potoku pustych słów

których nikt nie słyszy

Ty mnie wysłuchaj!

 

Bo gdy zamilkniesz

zamkniesz oko swoje

Ucho zakryjesz

na wołanie moje…

 

To czy ja wciąż jestem?...

[Annna2]

@Charismafilos

"Mów do" mnie jeszcze... Ludzie nas nie słyszą,
słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -
mów do mnie jeszcze..."(K. Przerwa Tetmajer)

 

Przyjaciele są po to, by przypomnieć jak skrzydeł znów używać.

Nie trzeba mieć wielu- wystarczy jeden

[Charismafilos]

@Annna2 ooo śliczne! nie znałem. Dziękuję :)

 

Wybrałaś zatem tą ścieżkę interpretacyjną, równie możliwa ;)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak...mówią, że On sam wystarczy :)

[MIROSŁAW C.]

@Charismafilos

Wiersz na skrzyżowaniu 

interpretacji.

Można się rozjechać

w cztery strony tajemnic ...

 

Pozdrawiam. 

[Charismafilos]

@MIROSŁAW C. całe sedno poezji... multiplikacja możliwości... a Twoja mówi prawdę o Tobie :)

pozdrawiam. 

[violetta]

Jak oda do zakochanej fanki:) mimo wszystko bez wzajemności :)

[Poet Ka]

@Charismafilos 

w zestawieniu z innymi Twoimi wierszami -ten jest najsubtelniejszy...

[tetu]

No i pięknie. Widzę, że tutaj posiłowałeś się nie tylko z Kartezjuszem, ale i samym sobą: tzn z podmiotem lirycznym :) Bardzo do mnie gada cząstka poniżej, bardzo. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Znów będę po swojemu dotykać sedna. Wiersz jest bardzo głęboki, a ja lubię zapuszczać się w takie rejestry. W tym wierszu drugi człowiek — co bardzo mnie przekonuje i dotyka jest sensem istnienia podmiotu lirycznego. Pod lir czuje się wyodrębnionym z nicości przez bycie dostrzeżonym. Przezroczystość to pustka. Zrobiłeś coś innego niż Kartezjusz. 

On szukał siły i sensu wewnątrz, Twój podmiot, by istnieć szuka go w drugim człowieku. Jestem pod ogromnym wrażeniem nie tylko wrażliwości, ale też rozumowania. Prawdziwy i wzruszający wiersz. Gratuluję! Miłej niedzieli.

[.KOBIETA.]

@Charismafilos

 

Mówię ….mówię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

do Ciebie !

Mówię o tym, że ten wiersz bardzo mi się podoba

pozdrawiam ! 

 

[Lenore Grey]

@Charismafilos pięknie <3

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Ten wiersz może być też do siebie - tak go odbieram. 
Może być także do przyjaciela, który nie układa się pod tym, co lubisz - tylko szczerze 

mówi prawdę, za którą nie należy się obrażać ani jej umniejszać.

[Charismafilos]

@violetta każdy widzi to, co chce widzieć :) ale oczywiście można i tak na ten wiersz popatrzeć

@Poet Ka ciekawe spostrzeżenie...za każdym razem daję 100% z podmiotu lirycznego ;)

@tetu ufff ;) cieszę się, że nie zmałpowałem pana Kartezjusza ;) Zostawiam Cię z Twoją interpretacją - bardzo mi się podoba, sam bym na nią nie wpadł. Dziękuję za ciepłe słowa. Pozdrawiam! :)

@.KOBIETA. tak, komunikacja to podstawa relacji! :) Dziękuję! Słyszę! tzn. czytam :) 

@Lenore Grey dziękuję za Twoje słowo :)

@Alicja_Wysocka  z tym przyjacielem...szczerością i prawdą to bardzo dobry trop :) Dziękuję za odwiedziny.

Edytowane 7 godzin temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Charismafilos tak, patrzę pod swoim kątem:) 

[Andrzej_Wojnowski]

@Charismafilos

Niepokojący wiersz. Nagle okazuje się, że  nie jest tylko o relacji, ale o samej tożsamości — o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, żeby czuć, że naprawdę istniejemy.  

Tak to odbieram.

[Charismafilos]

@Andrzej_Wojnowski można i tak odczytać :) Jeśli tak serce podpowiada, to OK! Tożsamość to dobry kierunek :)

Edytowane 2 godziny temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Charismafilos

 

 Może to tylko następna interpretacja - ale wyrażasz tu "potrzebę świadka" , bo nasza egzystencja go potrzebuje.  Bez drugiego człowieka, który patrzy, słyszy i odpowiada, nasze "jestem" staje się pytaniem bez odpowiedzi. 

[Charismafilos]

@Berenika97 bardzo dobra, poprawna interpretacja :) rodzi się jednak pytanie... czy to wystarczy, aby być/żyć?

 

Któż z was przy całej swej trosce może choćby chwilę dołożyć do wieku swego życia?  Jeśli więc nawet drobnej rzeczy [uczynić] nie możecie, to czemu zbytnio troszczycie się o inne? [Łk12,25-26]

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Pytanie o to, co wystarczy, by żyć, dotyka samej istoty. Skoro nie możemy dodać chwili do swego wieku, to znaczy, że nasze "jestem" nie należy tylko do nas. Jak czytamy w Dziejach Apostolskich: "W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy" [Dz 17,28]. Może więc żyć to nie tylko szukać świadka w drugim człowieku, ale uznać, że już jesteśmy zanurzeni w Obecności, która nas podtrzymuje bez wysiłku z naszej strony? 

[Charismafilos]

@Berenika97 Analogia Scripturae - pięknie! 

i zagadka rozwiązana! (ta główna ;) )

Ale tyle cudnych tutaj wybrzmiało interpretacji!!

 

Jutro ostatnia część tryptyku kwietniowo-majowego, a właściwie pierwsza część, chronologicznie ;)

Zapraszam :)