hardware

[Migrena]

 

 

 

 

światło było bezkrwiste
rozlane równo
jak coś co nie zna zmęczenia

biuro oddychało za nich
sucho
przez plastikowe krtanie klimatyzacji

ona miała sól na skórze
po całym dniu
niewidoczną
tylko przy szyi cienki połysk
jak sygnał
że coś w niej pracuje głębiej niż trzeba

on siedział naprzeciw
z rękami nieruchomymi
jakby pilnował
żeby nie zdradziły
czegoś co już dawno wymknęło się spod kontroli

między nimi
powietrze gęstniało szybciej niż czas

ekrany świeciły
ale światło nie sięgało do środka

pierwszy dotyk
nie był błędem

był pęknięciem

jej skóra odpowiedziała natychmiast
jakby nie czekała na niego
tylko na moment

coś ruszyło pod spodem
cicho
bez świadków

i już się nie zatrzymało

od tej chwili
wszystko było za blisko

kroki
oddechy
cisza między mailami

jakby świat tracił dystans

jego dłonie pamiętały
więcej niż powinny

jej ciało znajdowało go
bez patrzenia

nawet kiedy go nie było

całowali się krótko
zbyt mocno

jakby chcieli zdążyć
przed czymś
co już nadchodziło

jej oddech rwał się o jego usta
szorstko
bez miejsca na powrót

on trzymał ją tak
jakby sprawdzał
czy to jeszcze ona
czy już coś innego

biuro patrzyło

w szybach
w wygaszonych ekranach
w czarnych powierzchniach

jakby wszystko zapisywało

zostawali po godzinach

ten moment
kiedy dźwięki opadały
i napięcie zostawało samo

gęste
nieruchome
prawie widoczne

stała przy biurku
plecami do światła
jakby chciała zniknąć
ale nie mogła się cofnąć

podszedł
bez słów

bo słowa już nie sięgały

kiedy ją dotknął
to nie było wejście
to było przełamanie

jakby coś w niej ustąpiło

za szybko

jej ciało otworzyło się gwałtownie

bez zgody
bez odwrotu

między nimi nie było rytmu

tylko nacisk
oddech
i rosnące napięcie

jak przewód pod prądem

światło drżało nad nimi

zimne
obce
jakby nie miało znaczenia
a jednak widziało wszystko

ich ruch był nierówny
zbyt prawdziwy
jakby każde z nich
chciało przejść przez drugie
i sprawdzić
co jest dalej

kiedy się zatrzymali
nic nie wróciło na miejsce
cisza tylko zgęstniała

usiadła powoli
jakby ciało miało nowy ciężar

on stał jeszcze chwilę
bez ruchu
jak po czymś
co zostaje

i wiedzieli
to nie było tutaj
to weszło głębiej
w poranki
w dłonie
w sposób patrzenia

wrócą do loginów
do prostych zdań
ale pod spodem
zostanie coś otwartego
jak rana bez krwi
co nie zna procedur
i nie chce się zamknąć

 

 

 

 

 

 

 

[Lenore Grey]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Genialne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Migrena

 

Przeczytałem ten wiersz z zapartym tchem - stworzyłeś tutaj niesamowicie gęsty, filmowy wręcz klimat, zderzając ze sobą dwa zupełnie obce światy, które ostatecznie się pochłaniają.

Z jednej strony jest sterylna, nieludzka przestrzeń korporacji, a z drugiej - nagła, pulsująca biologia.

Genialnym zabiegiem jest ożywienie samego biura, które staje się w wierszu milczącym podglądaczem - a bohaterowie są w jakiejś pułapce bez wyjścia.

Puenta jest świetna - "Rana bez krwi, co nie zna procedur" - niebanalne podsumowanie tego, że ludzkich, gwałtownych emocji i pragnień nie da się sformatować.

To bardzo zmysłowy i fantastyczny tekst.

[wiedźma]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena Wow ! U mnie, już tradycyjnie, ciarki ;) Odbieram podobnie jak @Berenika97.  Gęsto i namiętnie. 

Pozdrawiam serdecznie. 

[Migrena]

@wiedźma

 

a to nawet nie wiesz jak bardzo mi jest miło:)

 

dziękuję;)

 

 

 

 

@Lenore Grey

 

o matko:)

 

pięknie dziękuję;;)

 

bardzo serdecznie pozdrawiam ;)

 

 

 

 

@Berenika97

 

Nika.

 

bo ja nie mogę się Ciebie nachwalić za głębie i styl Twoich komentarzy:)

 

to teraz dorzucam jeszcze jeden element Twojej niezwykłości.

 

odwaga.

 

Ty jesteś odważna w komentarzach.

 

bez koniunkturalizmu i bez pruderii.

 

i za to też Cię bardzo cenię:)

 

pani Profesor:)

 

a w cywilu pani Doktor z karetki reanimacyjnej poetów;)

 

bądź szczęśliwa:)

 

 

 

Edytowane 3 godziny temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Mam wrażenie, że tu nikt nie próbuje zatrzymać momentu -
jakby od początku było wiadomo, że pójdzie za daleko.

 

To wiersz o momencie, który nie pyta o zgodę, tylko bierze.
I o tym, co zostaje później - kiedy już nie da się wrócić do „przed”.
Najmocniej czuję tu nie dotyk, tylko to napięcie, które nie ma gdzie odpłynąć.

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

i ja bardzo się z tym co napisałaś zgadzam.

 

tak właśnie myślałem pisząc ten wiersz.

 

dziękuję Ci bardzo:)