List do przyjaciela

[Sekrett]

Gdy medytowałam pod kwitnącym drzewem morwy,

naszła mnie myśl, 

że jestem wieczną zmianą pozbawioną formy. 

 

Ja chciałam więcej, więc szkicując swój autoportret, 

pragnęłam zostać

reinkarnacją cesarskiego Słońca ubraną w gorset.   

Stać się lotosem filozofii i kwieciem nauki

albo chociaż słonecznikiem 

z obrazu Van Gogha – żebym była zawsze młoda.

 

Gdy noc gwiaździsta rozpostarła srebrne łuki, 

pojawiły się znaki na niebie, 

że bliżej mi do pszenicy dziobanej przez kruki.  

 

Ambicja to palący stygmat wiary w samego siebie,

jestem tylko marzeniem 

uchwyconym przez szumiącego łapacza snów. 

 

Aż pewnego razu, gdy znów śniłam mój sen

w kwitnącym sadzie, 

wśród martwej natury spotkałam upiora. 

 

Ten zaprosił mnie na bilard do nocnej kawiarni 

choć późna była pora, 

powiedział, że mnie rozumie – że to jest pokora.

 

– Człowiek musi marzyć, by mieć siłę, by pracować, 

trzeba pracować, 

by być godnym swoich snów; lubisz to robić, więc rób!

 

Gdy wróciłam, czekał na mnie pokój pełen nowych słów

czekała też wanna,

lecz w fotelu siadłam, bo w głowie dalej dudnił bas. 

 

Marzyłam sobie o czerwonej winnicy  – tam fontanna,  

obok damy głaz, 

odwiedź mnie tam, przyjacielu, gdy przyjdzie na to czas.

[Alicja_Wysocka]

@Sekrett Ojej, bardzo mi się widzi

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 I jeszcze więcej. 

:)

[Stukacz]

@Sekrettmega, zachwycił mnie, choć nie lubię czytać długich wierszy, a Twój mnie zainteresował od początku i wytrwałem - brawo ja! BRAWO - Ty ;)

[Lenore Grey]

@Sekrett no, uwielbiam!

 

Pięknie, obrazowo, melodia płynie, choć osobiście uważam, że "srebrne łuki nocy" są troszkę zbyt klasyczne w porównaniu do reszty.

Ale to drobna uwaga...

 

Końcowka świetna.

 

Cudeńko!

 

 

[Sekrett]

@Stukacz@Alicja_Wysocka Dziękuje, że wpadliście, @Lenore Greydziękuje za rzucenie okiem na inne moje utwory!

[Berenika97]

@Sekrett

 

Bardzo podoba mi się  moment spotkania z upiorem -  „Człowiek musi marzyć, by mieć siłę, by pracować"  - zostanie to ze mną jako ulubiony aforyzm. 

Końcowe  zaproszenie do winnicy zostawia wiersz otwarty, jakby ostatni wers był nie puentą, lecz drzwiami.  Piękny!