Pierwszy krok

[Andrzej_Wojnowski]

Tyle lat  za nami minęło
a ja dalej pamiętam ten cień
nocą wszystko do mnie powraca
jakby wczoraj zatrzymał się dzień.

 

Tyle twarzy przebiega  obok
tyle spojrzeń gubi swój blask
a ja ciągle, gdy słońce zachodzi
widzę Ciebie i tamten  czas.

 

Ciągle myślę, myślę i myślę
czy to właśnie musiało być tak
czy nam wtedy walc przeznaczenia
mógł dać lepszy, dyskretny znak.

 

Nie ukrywam - wtedy poznałem
że są chwile gdy mięknie mózg
zrozumiałem , życie nie  balem

Zrozumiałem  – życie to ból

 

Dalej pytam- byłaś miłością
czy jedynie kolejnym mym snem
ale jedno wiem już na pewno
jeśli snem, to ciągle go chcę.

 

Są tańce, co nigdy nie gasną,
choć muzyka ucichła już gdzieś,
i są kroki raz postawione
które idą za nami jak cień

 

[Marek.zak1]

Ładnie, a niejeden / niejedna zastanawia się, co i dlaczego się /nie/wydarzyło a życie skręciło w inną stronę. Już pewnie Ci pisałem moją zawsze taką sama odpowiedź: co się stać mogło, a się nie stało, widać stać się nie miało. Pozdrawiam/

[Andrzej_Wojnowski]

@Marek.zak1

 

Rzeczywiście, niejeden i niejedna wraca myślą do dróg, którymi życie nie poszło.
Ja od lat odpowiadam sobie tak samo: co się stać mogło, a się nie stało, widać stać się nie miało.
Choć bywa, że nawet niespełnione rzeczy potrafią długo świecić w pamięci.

To taka odpowiedź  poprawna. 

A tak naprawdę, to uważam że życie jest tak pokręcone ( przynajmniej w moim wydaniu)  że nie ma recepty.  "Życie im piękniejsze , tym straszniejsze jeszcze jest, blednie przy nim wszystko, blednie  ...    czy jakoś tak.  Zgadzam się ze Stedem.  Co Ci więcej mogę powiedzieć.  

Może ....

 

Jestem fajny stary dziad. to nie moja wina.

 

pozdr.