Gdzie rdzewieją miecze: 68. Wyrocznia Amona

[Łukasz Jurczyk]

68. Wyrocznia Amona*

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Mówili: pustynia
to tylko piach – nie mówili,
że słyszy się głosy.

 

2.

 

Przez wiele dni
nikt się nie modlił – aż wreszcie
wszyscy szeptali.

 

3.

 

Czarny ptak krąży.
Wie więcej o końcu
niż my o drodze.

 

4.

 

Prowadzi nas padlinożerca.

Najuczciwszy
z nas wszystkich.

 

5.

 

Przybyliśmy tam,
gdzie świętość była pustką
i echem własnych pytań.

 

6.

 

Powiedzieli: „bóg”,
a ja widziałem
spoconą twarz chłopca.

 

7.

 

Dłonie wzniesione,
choć nikt nie słyszał
nic prócz much.

 

8.

 

Wracaliśmy w piasku,
on — bogiem,
my — tylko starsi.

 

*Wyrocznia Amona w oazie Siwa na Pustyni Libijskiej. Amon był utożsamiany przez Greków z Zeusem. A sama wyrocznia miała być nieomylna. 

 

cdn.

[Nata_Kruk]

1... 2... 3... wymowne, super.. całość jak najbardziej na plus.

Hej Łukasz.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Świetny i sugestywny zapis wyprawy Aleksandra Wielkiego do oazy Siwa - relacja narratora kontrastuje z oficjalną, mitologiczną wersją tych wydarzeń.

 

Niesamowite jest tu zderzenie wielkiej polityki i religii z fizjologią. I tak , podczas gdy kapłani i historia widzą w Aleksandrze syna Amona, jego własny żołnierz widzi zmęczonego, młodego człowieka - to bóg, który się poci, który podlega prawom biologii.

Podoba mi się, że ten wątek z krukiem (tu padlinożercą) - według legendy - te ptaki wyprowadziły armię Aleksandra z piasków  pustyni, gdy ta zabłądziła. Są one najuczciwsze, bo nie udają, nie szukają chwały ani boskości.

 

Pustynia w poemacie nie jest pusta - jest pełna głosów - izolacja i ekstremalne warunki łamią racjonalizm. Żołnierze zaczynają „szeptać” (modlić się), co podkreśla ich bezradność wobec natury.

Ostatnia strofa to genialne podsumowanie politycznego i egzystencjalnego wymiaru tej historii-

"Wracaliśmy w piasku, on - bogiem, my - tylko starsi."

 

Wyprawa do wyroczni zmieniła status Aleksandra - stał się „bogiem”. Ale jego ludzie zyskali jedynie zmęczenie i świadomość upływającego czasu.

 

To głęboko humanistyczne spojrzenie na „wielką historię”.

 

Bardzo mi się podoba!  Pozdrawiam. :)

 

Mówił do posągu.

Kamień nie zaprzeczył,

więc stał się synem nieba.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję!!

 

Zawsze 1 strofa jest najtrudniejsza, żeby zacząć narrację. Tu też mi się podoba :)

 

Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Chyba oaza Siwa była świadkiem narodzin boga. Rzadki to przywilej :)

 

Super, że znasz tą historię z krukami. I jak zaprzeczyć, że był boskim synem? :)

 

Zmieniło się wszystko.
A przecież
nic nie drgnęło.

 

Pozdrawiam

 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Wcześniej nie znałam, ale dzięki Twojemu poematowi, zaczęłam się interesować historią wyprawy Aleksandra. :) 

 

Pustynia nie kłamie.

On zyskał wieczność,

my - odciski na stopach.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Jeżeli tak, to bym bardziej się cieszę :)

 

Dajcie mi boga,
który nie krwawi —
tego posłucham.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Nie chcę się wlec za armią Aleksandra Wielkiego. :) Ale spokojnie, przed szereg też nie zamierzam wybiegać. :) 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Wysoka jest cena za bóstwo jednego człowieka - tysiące innych ludzi płaci za to w walucie starości lub śmierci. Świetny!  Nic innego mi nie przychodzi do głowy. :)

 

Szukaliśmy prawdy,

znaleźliśmy oazę

pełną słonych złudzeń.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Ołtarze najlepiej buduję się z kości wyznawców :)

 

Szukali wyroczni, a znaleźliśmy fatamorganę.

 

Piach w złotym kubku.

Oaza to tylko sen.

Sól piecze w rany.