Przeprowadzka

[Berenika97]

Codziennie kruszeje mój świat,

Osuwa się w mrok po kawałku.

Dębowym szafom, co ciężko oddychają kurzem,

Rzucam na pożarcie skórę mych szat,

By ich puste trzewia nie wyły z głodu.

Półkom powierzam zmurszałe księgi,

Niech ugną kark pod

Ciężarem dawnych klątw!

Na poddaszu ślepe okno

Karmi się dzisiaj

Ołowiano-mglistym zmierzchem.

Ono przypilnuje moich zjaw,

By nie uleciały w noc

Na aksamitnych skrzydłach ćmy.

A do okutego kufra

Strącę wyschnięte wspomnienia.

Klucz połknie rdza,

By to, co ze mnie zostało,

wreszcie stało się cieniem.

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 

To nie przeprowadzka rzeczy, tylko powolne pakowanie siebie w cień.

Bo tu naprawdę dzieje się coś cichszego i głębszego - nie wystawa, tylko zamykanie drzwi od środka.

Tu nawet przedmioty pamiętają więcej niż ten, kto je zostawia :)

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

przeprowadzka jako powolne odklejanie się od siebie gdzie ciało jeszcze stoi a pamięć już pakowana w martwe przedmioty!!!!

 

 prowadzisz nas przez materię  i robisz z niej archiwum istnienia .

 

 

cięzkie głodne   czujne bardziej trwałe niż człowiek

tu zanik nie boli tylko się porządkuje zamyka w kufrze i oddycha rdzą

to gęsty konsekwentny świat który nie udaje lekkosci i właśnie dlatego zostaje!!!

bardzo dojrzałe pisanie

 

cisza która po wszystkim ma ostatnie słowo.

 

to jest Twój wiersz w klimacie który bardzo lubię:)

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

To  dobry wiersz — mroczny, gęsty i konsekwentny od początku do końca.
Podoba mi się, że tutaj wszystko powoli gaśnie, osuwa się, rdzewieje i znika, ale dzieje się to bez histerii, tylko z jakąś chłodną godnością.
Najmocniej zostają mi w głowie: ślepe okno, okuty kufer i klucz połknięty przez rdzę — świetne obrazy.
Wiersz ma klimat i ciężar.

Ja tak nie potrafię. 

U mnie chaos -  usprawiedliwia mnie tylko  to, że jestem mężczyzną - archaicznym. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Tytuł „Przeprowadzka” brzmi jak eufemizm na określenie ostatecznego wycofania się ze świata materii w świat cienia. Wielkie sprzątanie duszy. 

 

Możesz iść lekko, Pani.

Mrok już Cię przyjął za swoją.

Droga wolna już.

 

Pozdrawiam