Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

W szczerym polu sobie siadłam

i zaczęłam rozważania

nagle ono rzecze do mnie :

z tobą mam do pogadania!

 

Wystraszyłam się troszeczkę 

jak tu z polem dyskutować,

a że było bardzo szczere

to nie miałam się gdzie schować.

 

Mówi do mnie: ciągle myślisz! 

Po co włos na cztery dzielisz?

Czy się zajmiesz wreszcie życiem

i czy kochać się ośmielisz?

 

Wracasz do mnie nazbyt często 

zostawiając świat za sobą,

jestem szczere i rozległe

ale muszę siedzieć z tobą! 

 

W twoich oczach często krople 

słone, więc się nie przydają,

łap te chwile, są ulotne 

i za darmo ich nie dają! 

 

A ty siedzisz w samotności

godzinami patrzysz w chmury,

piękne życie ci ucieka

przestań szukać w całym dziury!

 

Zacisnęłam mocno usta

szczerze mnie zamurowało,

jak do tego doszło - nie wiem,

że mi pole nagadało...

 

Trudno było się z nim rozstać 

takie szczere i otwarte

chociaż troche onieśmiela

to co mówi - wiele warte.

 

Bez smartfona, bez pośpiechu

wrócę tam, bo wracam zawsze,

może troszkę odmieniona,

bedzie pole mi łaskawsze...

 

Więc polecam moi mili

korzystanie ze szczerości 

lecz nie z ludzkiej , bo jest chłodna

tylko z polnej otwartości.

 

 

*

insp. @wiedźma utwór "Pęknięcia"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

„Najtrudniej jest być przyzwoitym człowiekiem sam na sam ze sobą.”

Tadeusz Konwicki, "Mała Apokalipsa. "

 

@viola arvensis

Violu jest mi niesamowicie przyjemnie, że skorzystałaś z zaproszenia na kawę. Nie czuję się poetką, pisanie przynosi mi zwyczajnie frajdę. Naprawdę powaliło mnie na kolana, jestem zaskoczona i wzruszona tym wierszem. Co to ludzkiej szczerości to:

" Język może ukryć prawdę, ale oczy-  nigdy." 

Pozdrawiam klimatycznie...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo, bardzo trafne! 

 

Rzadko mnie inspiruje jakis wiersz, do Twojego naprawdę z przyjemnoscią wracałam/ wracam. Więc czy czujesz się poetką czy też nie- to nie istotne, bo uważam ze nią jesteś

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A na kawę ja zawsze chętna, bo ją bardzo lubię, podobnie jak szczere pola

 

Pozdrówki!

Opublikowano

@viola arvensis

 

Bardzo mądre przesłanie ubrane w piękne, rytmiczne strofy. Często szukamy odpowiedzi w skomplikowanych analizach, a tymczasem "pole" - czyli powrót do natury i tu i teraz - mówi nam najprostszą prawdę. Puenta o wyższości polnej szczerości nad ludzkim chłodem zostaje w pamięci na dłużej.

Każdemu z nas przydałoby się takie spotkanie, żeby przestać "szukać dziury w całym" i zacząć po prostu żyć. Piękny i mądry wiersz!

@Nata_Kruk

 

Mam tak samo, trudno jest mi czytać i pisać.  

Opublikowano

@viola arvensis

 

miałem nie pisać o czym ten wiersz bo każdy sam go sobie przeczyta.

 

ale......

 

Twój wiersz jest o tym, że największe prawdy przychodzą wtedy, gdy przestajemy gadać ze światem i zaczynamy słuchać ciszy nawet jeśli ta cisza mówi do nas dość bezczelnie.

 

warto jej słuchać  nawet wtedy gdy zakłada ona maskę szepczącego wiatrem  zwykłego  pola.

 

Opublikowano (edytowane)

@Berenika97 jest mi miło, naprawdę cieszy mnie, że tak wspaniale odbierasz ten zwyczajny w sumie wiersz, z wrażliwością i spostrzegawczością, ktorej Ci nigdy nie brakuje. 

Dziekuję bardzo! 

 

@wiedźma dobrze sie składa, bo ja znowu z tych jestem, co wolą milczeć, słuchać, obserwowac

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena ale ... Dziekuję, że jednak napisaleś.

Każda Twoja opinia jest ważna i cenna. 

 

Prosty wiersz, prosta sprawa, zero zawiłości- jak to u mnie. 

 

 

 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@viola arvensis

 

 

"Prosty wiersz, prosta sprawa, zero zawiłości- jak to u mnie".

to Twoje słowa.

 

 

 

a ja je interpretuję tak:

 

poezja to najwyższa forma prostoty.

 

 to nie gromadzenie słów, lecz ich staranna selekcja.

 

wielcy poeci posiadają rzadki dar destylacji rzeczywistości .

 

potrafią zamknąć ocean doświadczeń w jednej kropli atramentu.

 

to jest właśnie ta Twoja prostota.

 

jesteś poetką genialną!!!

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... ano tak, chciałam dać plusik za wiersz, patrzę, nie mam jak... okazało się, że musiałam przesuwać stronę

2 km. w prawo.

Dzisiaj chyba już dobrze, przynajmniej teraz, gdy u Ciebie patrzę. Słońca na tym polu.. życzę.. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...