...Ostatnie dni.

[Leszek Piotr Laskowski]

"...Ostatnie dni"

...Ostatnie dni dzieciństwa.
W tornistrze echem dzwonek jeszcze drży,
na korytarzach milkną szkolne krzyki.
Ostatnie dni dzieciństwa – krótkie sny
zmieniają się w dorosłe już nawyki.

...Ostatnie dni w panieństwie.
Biel sukni muska progi starych drzwi,
panieństwa czas ucieka cicho w cienie.
Już inna droga w sercu teraz brzmi
i inne czeka ciebie przeznaczenie.

...Ostatnie dni ciąży.
Pod sercem tętno – obcy, bliski rytm,
ostatnie dni ciężkości i czekania.
Wkrótce się z mroku wyłoni ten świt,
co sens nadaje trudom powijania.

...Ostatnie dni pracy.
Biurko posprzątane, milknie już gwar,
ostatnie dni w pracy – uściski dłoni.
Spada ci z barków obowiązków żar,
by wreszcie w prestiżu przestać gonić.

...Ostatnie dni życia.
Aż przyjdzie wieczór, ten najcichszy z dni,
gdy życie kartkę ostatnią odwraca.
W oknie zachodu złoty płomień lśni
ostatnim tchnieniem do źródła powracasz.

Leszek Piotr Laskowski

[Marek.zak1]

Ładnie napisane, a każdy przeżywa to jednak inaczej, jak sądzę. Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski - to liryk poruszający temat przełomowych chwil w życiu, śmiem twierdzić, większości z nas. Chociaż współcześnie odchodzi się od niektórych tradycyjnych wzorców, wymienione w wierszu etapy – jako graniczne momenty – stanowią doświadczenie uniwersalne. Autor ujął je w ramy przemijania, koncentrując się na symbolicznych „ostatnich dniach” poszczególnych etapów. Z perspektywy andragogiki te przełomy („ostatnie dni czegoś...”) są krokami milowymi w rozwoju jednostki. Wiersz pięknie ilustruje, że człowiek dojrzewa przez całe życie, aż do samej śmierci – dojrzewa do ostatecznego odejścia.

 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Pięknie skonstruowany wiersz - kompozycja oparta na powtórzeniu „Ostatnie dni" działa jak refren, który za każdym razem nabiera innego ciężaru. Wiersz prowadzi przez całe życie ludzkie z delikatnością - od tornistra po zachód słońca.

Szczególna jest strofa o ciąży - napisana z empatią i wyczuciem. „Pod sercem tętno - obcy, bliski rytm" - to moim zdaniem najpiękniejszy wers.

Piękna i mądra jest też puenta - powrót „do źródła" - nie jest smutny, ale spokojny.