widmo online

[Migrena]

 

 

 

poznali się
w miejscu gdzie ludzie udają słowa
a słowa udają ludzi

kliknięcie było jak dotyk
tylko czystszy
bo bez ciała które zdradza

kilka miesięcy
składali się z nocnych godzin
z przecinków
z "jesteś?”
które znaczyło więcej niż imię
aż przyszło twoje: odejdź
nie jak ogień
tylko jak błąd systemu

cichy
powtarzalny
nie do naprawy

ona nie odeszła od niego
ona odeszła w niego
rozrywając wszystko
co było wspólne

on został
z kursorem
który mruga jak puls po zgonie
toczy walkę z backspacem
pisze
kasuje
ból ma strukturę tekstu
którego nikt nie zredaguje

a ona
piękne poetyckie pióro
zrywa się rano
wcześniej niż kiedykolwiek
jakby coś ją goniło
czego nie umie nazwać

o siódmej loguje się do cudzego życia
nerwowo
łapczywie
rozdaje przymiotniki jak puste kalorie
" piękne”
"cudowne”
" tego nam potrzeba”
to teraz jej poezja

to skrypt zachwytu
optymalizacja pustki
wlewa je w usta mężczyzn-wydmuszek
ludzi po przejściach
złożonych z porażek i tanich metafor

na widok jej zdjęcia
prostują się nagle
na chwilę
unoszą się na resztkach ambicji
jak zwierzęta uczone głodu
dmuchają w swoje klatki piersiowe
jak w puste worki

piszą: " siostro jestem z tobą”
piszą: "jesteś światłem”

a pod spodem
prześwituje jeden zamiar

stary
i bardzo mały

ona klika dalej
aż system rozpoznaje w niej swoją
aż martwe litery zaczynają udawać puls

to tylko sztuczne oddychanie
na trupach cudzych wierszy
bo trzeba pokazać
że się oddycha szerzej niż on
że nie boli

że świat ją przyjął bez reszty

tylko że ten świat
jest obcy
jak zimna klatka schodowa o trzeciej nad ranem

a ci ludzie
nie sięgają jej nawet do milczenia

i wtedy
między jednym komentarzem a drugim
wpada
w miejsce bez powiadomień
bez odpowiedzi
bez niego

czarna dziura
ma kształt okna czatu
które już nigdy się nie zaświeci

on jeszcze czasem tam wchodzi
nie żeby pisać
tylko żeby dotknąć martwego piksela
który kiedyś był jej okiem

sprawdza
jak precyzyjnie można zostać usuniętym
z pamięci podręcznej świata

a świat
mruga do niej zimną diodą routera
i kłamie szeptem światłowodów
że wciąż jest widziana
przez głodne oczy
które nie szukają wierszy
tylko ciała

 

 

[Poet Ka]

@Migrena -

to niepokój człowieka, ofiary wysokich technologii, i jego totalne pogubienie. Na końcu tli się jednak nutka optymizmu – bo on wciąż szuka realnej, ludzkiej obecności.

[Migrena]

@Poet Ka

 

oczywiście, że masz rację.

 

dziękuję za słowa:)

 

dziękuję za obecność:)

 

dziękuję za punkcik:)

 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena 

Nie wiem, kiedy to się zaczęło.
Ale Twoja puenta została.

Reszta - jak zwykle - zniknęła.
Dlatego wolę wiersze, te przynajmniej zostają.

Serdeczności :)

 

[andrew]

@Migrena

...

któregoś dnia 

inaczej 

spojrzeli na siebie 

 

luźna 

różowa sukienka 

poruszała się 

z kazdym oddechem 

 

wspiął się na palce 

aby dojrzeć...

jej myśli 

 

zarumieniła się

 

i dla nich zaczęło

wschodzić słońce 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 3 godziny temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Lenore Grey]

@Migrena poruszający :⁠,⁠-⁠)

[KOBIETA]

@Migrena

 

 

 

Nie chcę takiego świata, który tylko kłamie …

 

pozdrawiam:)

[Migrena]

@KOBIETA

 

ani intryg.

 

ani złości.

 

ani nienawiści.

 

 

@Lenore Grey

 

zło i niesprawiedliwość porusza najbardziej.

 

dziękuję:)

 

 

 

@andrew

 

świetnie to napisałeś:

"wschodzić słońce".

 

o tak!

 

dzięki piękne:)

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

dziękuję pięknie Alu:)

 

wszystkiego dobrego:)

 

 

 

[Nata_Kruk]

@Migrena... Temat wiersza,  mógłby się zakończyć, dla mnie, na słowach...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... ponieważ już ten fragment dobrze obrazuje sytuację i jego reperkusje.

Nie znaczy to, że dalej jest nieciekawie. Bardzo dobre zwieńczenie wiersza.
Przyznam, że celnie to.. widmo online..  opisałeś, tak to może wyglądać i żal człowieka,

gdy aż taki zawiedziony - zwiedziony, bo...  poszedł chyba o jedną "przecznicę" za daleko... 

Trzymaj się realu.

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Nata_Kruk

 

my się Nata różnimy:)

 

Ty kochasz formy krótkie a ja rozwlekłe.

 

nie chcę się tutaj negatywnie poisywać ale mógłbym wkleić szkic mojego wiersza.

 

haiku.

 

tylko Ty byś się zdenerwowała a ja ośmieszył.

 

 

jak zwykle biorę sobie Twoje słowa do serca:)

 

dziękuję:)

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Migrena

 

Trafnie diagnozujesz, dlaczego tak łatwo wchodzimy w relacje online - w sieci możemy wykreować się na kogoś lepszego, bardziej błyskotliwego, unikając „brudu” fizjologii, nieśmiałości czy codziennej rutyny. Ale ta czystość jest sterylnością laboratorium, w którym uczucie nie ma jak naprawdę oddychać.

 

Koniec relacji w sieci to „błąd systemu, cichy , powtarzalny, nie do naprawy” - kogoś się po prostu usuwa, blokuje, wymazuje z pamięci podręcznej. Ta techniczna chłodność sprawia, że ból jest paradoksalnie trudniejszy do przeżycia, bo zostaje sprowadzony do poziomu niedziałającej aplikacji.

Obraz mężczyzny, który wchodzi na profil tylko po to, by „dotknąć martwego piksela , który kiedyś był jej okiem”, jest genialną definicją współczesnej żałoby. Masz rację - zostaje martwy profil, okno czatu, które „nigdy się nie zaświeci”. To nowa forma tortury - widzieć czyjąś aktywność, „mruganie routera”, mając świadomość, że dla tej osoby już nie istniejemy.

Technologia nie leczy samotności - pozwala nam udawać, że żyjemy. To wiersz o tym, że w świecie pełnym powiadomień, najgłośniejsza i najbardziej przerażająca jest cisza w miejscu, gdzie kiedyś był drugi człowiek.

 

Świetny tekst!

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie, że kocham, bo mam także dłuższe formy... ale po prostu mam świadomość, że ludzie

nie lubią "dłużyzn" i albo je omijają, ale czytają po łebkach... możliwe, chyba, że się mylę.

Tak, osobiście wolę krótsze formy, bo każdy ma swoje preferencje, to zrozumiałe i Ty miej swoje.

A tutaj na orgu... popisuj się tylko - pozytywnie... bo negatywnie - po co, komu to potrzebne.

Poza tym, jeżeli ktoś napisze Ci.. ale dłuuugie.. nie oznacza to, że jest przeciwko Tobie,

czy Twojemu wierszowi, skoro jednak przeczyta i spróbuje zostawić jakieś słowo od siebie.

Hej... pozytywne, rzecz jasna.. :)

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Nata_Kruk

 

 

dzięki i sorry za M:)

 

 

 

 

 

@Berenika97

 

jasne, że masz Nika rację.

 

przejaskrawiłem nieco.

 

bo po własnych doświadczeniach i przeżyciach powinienem przepuścić światło wiersza przez filtr.

 

no powinienem.

 

dziękuję Nika za analizę.

 

kompleksową i rzetelną.

 

jak to masz w swoim zwyczaju;)

 

i do serca biorę sobie tę kochaną, chociaż czasem bolesną ciszę.

 

wszystkiego dobrego:)

 

bądź szczęśliwa:)

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - poznali się
w miejscu gdzie ludzie udają słowa
a słowa udają ludzi - ten fragment ładnie otworzył twój wiersz - 

                                                                                                            Pzdr.

[KOBIETA]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dokładnie Migrenko :) cieszę się, że akurat Ty wspominasz o intrygach…

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.