Dwór V

[Robert Witold Gorzkowski]

 

Na strychu półmrok pot oblał ciało

schodzę po deskach stromą powałą

mijam kolumny w białej alkowie

wciąż jeszcze myślę o odbudowie 

 

A w sercu boleść by czas wiekowy

nie odciął tlenu z rozgrzanej głowy

chcę go zostawić o nim nie myśleć

powrócić na dół i z dworu prysnąć

 

I znaną drogą szary pagórek

wchodzę po gzymsie na samą górę

szybko przechodzę przez czeluść okna

staję na ziemi ku Tobie wzrok mam

 

W ramiona chwytam do piersi tulę

lecz czuję tulę samą koszulę

w auto wstępuję silnik zapuszczam

prysnęła chwila w drodze wiatr ustał

 

Słyszę za sobą w fali popędzie

jak drzwi trzasnęły w wielkim rozpędzie

Dwór pomruk wydał w trawy zamęcie

jakby się zapadł w czarcie tąpnięcie

 

Z mostku wyjeżdżam a za mną stawy

są już bez wody w ten dzień plugawy

nagle deszcz lunął samochód płynie

jak tratwa wątła w rwącej kotlinie

 

I rzeką spływam bezwiednie tonę

wchłania mnie żywioł wodne podwoje

hamulec duszę skroni nie czuję

w otchłań spienioną zawirowuję

 

A rozczulenia wciąż nie pojmuję

 

 

 

 

Edytowane 12 Kwietnia przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Robert Witold Gorzkowski 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No i gdzie Ty łazisz?

Jeszcze jakaś spróchniała belka wyląduje Ci na głowie...

 

[aff]

Straszny dwór  to jakiś. 

 U nas się mówi na polu, nie ma dworze. Strasznie na polu, zimno, zachorzesz.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Wiersz hipnotyzuje rytmem - poruszasz się przez intrygującą przestrzeń, a czytelnik mimowolnie podąża za Tobą krok w krok. Koniec z samochodem wchłanianym przez wodę i tym ostatnim, zawieszonym w powietrzu wersem o "rozczuleniu" jest tajemniczy . Coś między snem a katastrofą.  Pozdrawiam.