Wyrok z piekła rodem

[Simon Tracy]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jechałem powoli, niespiesznie.

Jednostajnym stępem.

Nie widziałem powodu do pośpiechu

ani jakiejś gwałtownej, 

nieskoordynowanej reakcji na telegram,

który dostarczono mi

przed dwoma dniami.

Jego krótka acz treściwa nota głosiła.

Ojczym umiera, zjaw się najprędzej 

jak to możliwe w dworku.

Podpisano, moja biedna matka.

 

 

Nie, nie była biedna ani kochana.

Tym bardziej opiekuńcza czy troskliwa.

Była zimna i obojętna.

Jak wszyscy, 

którzy nadal pozostawali lokatorami,

naszej rodzinnej posiadłości.

A mój ojczym.

Po prostu był.

Żył i to jedyne co mogłem

o nim powiedzieć.

 

 

Na szczęście i jego czas

dobiegał końca.

Ja miałem go pod dostatkiem.

Dlatego nie śpieszyłem się ani trochę.

Czyżby chciał się

pojednać na łożu śmierci?

Było już na to za późno.

Wiele lat za późno.

Zresztą jeśli czegoś

mnie w życiu nauczył,

to tego by

nie okazywać słabości, litości 

ani nie zważać na sumienie i ból.

Nie spodziewał się chyba, 

że uczeń przerośnie mistrza.

Ja nie błagał bym go o przyjazd.

Szybciej spodziewałbym się 

papieża przy łóżku 

niż kogokolwiek z mojej rodziny.

Splunąłem za siebie

na myśl o tej zbieraninie.

Obym tylko nie zdążył na czas.

 

 

Moja gniada klacz pokonała 

jeden z ostatnich zakrętów 

na drodze do dworku.

Kamienistym poboczem 

szła w jego stronę postać,

ubrana od stóp do głów w czerń

a na jej głowie spoczywał elegancki kapelusz o szerokim zadartym rondzie.

 

 

Był to pastor, którego dobrze znałem 

i pamiętałem jeszcze

z młodzieńczych lat.

Z pewnością szedł do dworu,

by rozgrzeszyć

i namaścić umierającego.

Dziwne bo nie przypominam sobie

by ojciec uznawał

jakieś inne sakramenty 

niż chlanie taniej whisky 

i uleganie przemocy wobec bliskich.

 

 

Dokąd to

ścieżki Pana prowadzą pastorze?

Czyżby do 

przeklętej posiadłości Lindemannów?

Toż to droga dla rogatych diabłów

o umorusanych w smole racicach 

a nie świątobliwych stóp mężów 

kalwińskiego kościoła.

Zrównałem się z nim 

i wtedy poznał z kim ma przyjemność.

 

 

Paniczu! I wy tutaj!? 

Więc nie wezwano mnie na próżno,

skoro matka Wasza

sięga i po takie środki 

jak powrót syna.

Więc naprawdę umiera.

I może nie powinienem tego mówić

ale boża ręka sprawiedliwości 

sięga zawsze daleko,

może nie rychło

lecz zawsze skutecznie.

Już dawno powinno się to stać.

Niektórzy zajmują nam i Bogu 

zbyt wiele dni i czasu.

Lecz widać chce 

pojednania z Wami i Bogiem,

skorośmy się spotkali na tej drodze.

Nie widziałem Was przeszło dwadzieścia lat,

byłeś pacholęciem a teraz widać 

wielkim, miejskim panem.

Zaglądacie tam choć czasem 

do domu bożego?

 

 

Gdyby pastorze

zamienić rolę kościołów 

na domy publiczne

i hazardowe mordownię,

to by mnie wyniesiono 

nie na kardynała występku

a ogarnięty grzechem najcięższym,

tron papieski 

a miasto obwołano by

stolicą nie apostolską 

a nową biblijną Sodomą.

Nie ma tam miejsca na świętość,

chyba że świętość zemsty.

 

 

Bluźnisz Paniczu zupełnie jak ojczym.

A byłeś małym, pięknym aniołkiem 

i nadzieją na odrodzenie rodu.

A zostałem aniołem

brudu, żądzy i śmierci.

Zgodnie z klątwą rodziny.

Czasem łatwo zbadać wyroki boskie.

Bywaj Pastorze,

widzimy się we dworze.

 

 

Uderzyłem klacz ostrogą 

i poszła ochoczo galopem 

ku widniejącej bryle domu

na horyzoncie.

Konia wstrzymałem jednak 

kilkaset metrów dalej.

Nie miałem powodu do pośpiechu.

A może już jest po wszystkim.

Moim marzeniem było

widzieć go jako trupa,

niż jako

dogorywające szczątki człowieka,

którym nigdy nie potrafił być.

Postrzelono go.

Dano mu szansę na przeżycie.

A powinni zastrzelić go jak psa.

Wyegzekwować wyrok.

Mogą dać mi rewolwer do ręki 

nad jego łożem śmierci 

a ja skrócę jego męki.

Dokończę to co zepsuł ktoś inny.

Ogarnęła mnie radość rozpierająca 

całe wnętrze i duszę.

Śmiałem się pod nosem,

tak szczerze jak jeszcze nigdy w życiu.

 

Gdy tylko zjawiłem się 

opodal zrujnowanego ganku.

Drzwi frontowe rozwarły się 

i ujrzałem postać

ubranej w żałobę matki.

Nie płakała, nie radowała się.

Nie zbliżyła się do mnie ani nie odpowiedziała na krótkie przywitanie.

Była jakby w szoku 

i z nieukrywaną złością rzuciła.

Spóźniłeś się.

Umarł ledwie przed godziną.

Chciałam dać mu szansę 

by mógł Cię zobaczyć i może przebaczył byś mu w godzinie odejścia.

A więc piekło go wreszcie pochłonęło.

Nie wiem matko, 

czy to nie wyście strzelali do niego,

myślę że tak było.

I chwała Ci za to matko,

bo tyranię obala się zawsze krwią i siłą.

Niech będzie przeklęty na wieki.

Jak jego syn.

Bywaj matko.

Obróciłem klacz na zadzie 

i wróciłem skąd przyszedłem.

 

Na drodze znów minąłem pastora.

Szedł niestrudzenie,

pogrążony w myślach.

Zobaczył mnie z daleka.

A więc Paniczu, trudzę się na darmo.

Zmarł zanim dotarliśmy.

Diabły odebrały jego spowiedź pastorze

i zawlekły go do najniższego kręgu.

Chciałem by podczepili mi 

do konia jego ciało, 

troczyłbym je po duktach 

aż odeszłoby od kości 

a potem zerwałbym je gdzieś w lesie 

ku uciesze wilków i niedźwiedzi.

Lepsze to niż pogrzeb.

Po co skalać czystą ziemię kimś takim.

Nie zasłużył na spokój grobu.

Bywaj Pastorze!

Pastor obejrzał się za jeźdzcem.

Zsunął kapelusz na piersi 

i powoli wykonał znak krzyża.

Chroniąc swą duszę

przed takimi demonami.

 

 

 

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy

Bardzo mocne.

 

Klimat bardzo filmowy, a język - niebezpiecznie kunsztowny :⁠^⁠)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Tak sobie czytam ostatnio trylogię "Kane" Karla Wagnera

i "Solomona Kane" Howarda i narodził się taki oto bohater u mnie wzięty po troszę z obu.

 

[Sylwester_Lasota]

Trochę prozowata ta poezja, ale przeczytałem z pewnym zainteresowaniem.

Pozdrawiam

[Simon Tracy]

@Sylwester_Lasota Nie piszę wierszy a prozę poetycką. 

Dziękuję za przeczytanie i komentarz 

[Christine]

@Simon Tracy

 

Niezwykły tekst - jak to u Ciebie! Czuć tu kurz drogi, ciężar lat i człowieka, który przestał udawać, że mu zależy. Dialog z pastorem - świetny! To naprawdę kawał bardzo dobrej prozy poetyckiej!

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Świetnie dawkujesz napięcie i to właśnie ten spokój jest w tekście najbardziej mrożący. Dialogi z pastorem to prawdziwa perełka.  Buduje portret człowieka, który dawno przekroczył jakąś granicę i ani myśli wracać. Na grafice to pewnie zwłoki ojczyma z jego wyobraźni. 

 

Tekst super!