Gdzie rdzewieją miecze: 62. Maski i duchy

[Łukasz Jurczyk]

62. Maski i duchy

(narracja: Fenicjanka)

 

1.

 

Pachniał żelazem,
nie miłością. To znałam
zbyt wiele razy.

 

2.

 

Oni piją tak,
jakby wino miało
pamiętać za nich.

 

3.

 

Daję im ogień,
bo tylko we śnie mogą
wrócić do domu.

 

4.

 

W oparach widzę,
jak z twarzy spadają im
wszystkie maski.

 

5.

 

Jego usta drżały,
ale nie dla mnie – dla duchów,
których nie znam.

 

6.

 

Znałam ten płacz –
nie prośba, nie skrucha,
tylko pustka.

 

7.

 

Mężczyźni we śnie
zawsze mówią do tych, co
już ich nie słyszą.

 

8.

 

Odeszłam jak zawsze,
jakby nic nie dotknęło
mojej skóry.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Fenicjanka - jak psychoterapeutka , doświadczona kobieta, znająca żołnierzy.  Piekny i psychologiczny fragment.  Wrócę tu jutro. Dziś już muszę uciekać. :) 

[Nata_Kruk]

Chyba zacznę sobie odnotowywać, może kiedyś skorzystam, przywołując oczywiście autora.. :)

Pozdrawiam... @Łukasz Jurczyk

[Łukasz Jurczyk]

@Nata_Kruk Dziękuję!!!

 

Jeśli moje wersy do czegoś się przydadzą, to świetnie :)

 

Pozdrawiam 

@Berenika97 Dziękuję!!!

 

Nie leczyła.
Tylko zdejmowała ciężar —
na chwilę.

 

Pozdrawiam 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to niezwykle poruszające studium wojennej traumy i  męskiego bólu. 

 

Fenicjanka oferuje chwilowe zapomnienie. Jest chłodna, obiektywna i pozbawiona złudzeń. Aby przetrwać ciągłe obcowanie z cudzym bólem i brutalnością -  musi pozostać emocjonalnie odcięta. Jej ciało jest obecne, ale jej wnętrze pozostaje niedostępne.

 

Pierwsza strofa jest genialna - „Pachniał żelazem, nie miłością” - mężczyźni przychodzą do Fenicjanki po bliskość, szukając ciepła, ale ich umysły są uwięzione w przeszłości, wśród poległych towarzyszy lub ofiar.

 

Tylko w stanie odurzenia i snu zrzucają maski twardych, niewzruszonych żołnierzy. Paradoksalnie, dopiero we śnie - kiedy mówią do tych, „co już ich nie słyszą” - są prawdziwi. Wino ma „pamiętać za nich”, bo ciężar ich własnych wspomnień jest zbyt przygniatający.

 

To świetny tekst o tym, jak wojna niszczy ludzi od środka, uniemożliwiając im nawiązanie prawdziwej, ludzkiej relacji tu i teraz. Zarówno żołnierz , jak i Fenicjanka są w gruncie rzeczy samotni.

 

 

Nie szukali ciała,

lecz przystani,

w której duchy tracą głos.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.  

 

Słuchaj mych szeptów.

To echo zmarłych woła.

Nie budź mnie teraz.

 

Pozdrawiam