kwiecień 1940

[Berenika97]

na ziemi, co pamięta krew

i uderzenie łopaty o

kamień

rosną brzozy

z korzeniami w mundurach

tyle zostało -

numer na nieśmiertelniku

fotografia

bez twarzy

ślad buta w glinie

cisza ma tu wagę ołowiu

nad Wisłą płynie echo

co nigdy nie wróciło ze wschodu

nawet cień nosi tu ranę

a jednak -

wśród popiołu, wśród ruin alfabetu -

wciąż

składa się

rozstrzelane imiona

[Lenore Grey]

@Berenika97 piękny wiersz

 

Zostawia po sobie ciszę 

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

pięknie

 

przepraszam że dopowiadam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i z zachodu

 

a stolica jak Feniks wciąż się odradza 

[Poet Ka]

@Berenika97  - wiersz unika utartych schematów, wprowadzając nową jakość w obrazowaniu wojny. Zamiast operować wielkimi słowami, budujesz napięcie poprzez konkret. To liryka głęboka i 'ważąca' – tu nie mówi ideologia i krzyk, tylko obrazy i cisza.

[andrew]

@Berenika97

...

przeszłość słabo się pielęgnuje 

każdy przy niej majstruje 

robią makijaż zęby wyrywają 

znieczulenia nie dają 

...

Pozdrawiam serdecznie

spokojnego dnia 

[andrew]

andrew 

...

przeszłość słabo się pielęgnuje 

każdy przy niej majstruje 

robią makijaż zęby wyrywają 

znieczulenia nie dają 

...

Pozdrawiam serdecznie

spokojnego dnia 

 

Dodam jeszcze za poetą 

..a lato było piękne tego roku,,

[Proszalny]

Wspaniały, refleksyjny wiersz. Brzozy z korzeniami w mundurach zostaną ze mną na długo, i chociaż mówisz o ludziach - myślę o zwierzętach. Dla nich nadal trwa wojna. Nie mają imion i grobów, zupełnie jakby nie istniały. A jednak łzy w oczach umierającej sarny, mówią inaczej. 

 

Znikają drewniane krzyże,

pamięć gubi się w lesie.

Wciąż słychać strzały

mierzone w komorę -

kula rozrywa serce.

 

Nadal lubimy zabijać,

żeby zachować pozory,

nazywamy śmierć sarny 

dbałością o stado -selekcją.

 

[Marek.zak1]

Kwiecień 1940 to jeden z najczarniejszych okresów naszej historii. Polska podzielona przez dwa mocarstwa rządzona przez największych zbrodniarzy w historii świata, nadzieja na nowa wojnę już wygasła, a przecież już wkrótce i Francja padnie pod ciosami Wehrmachtu. Mordowanie Polaków po obu stronach Bugu i poczucie, że znikąd pomocy, Wiersz przenosi nas z globalnej do lokalnej historii, gdzie wszędzie pamiątki po dopiero skończonej kampanii wrześniowej. Gruzy i popioły, ślady po zabitych i zaginionych i pytanie, co dalej.

Wzruszający wiersz. Pozdrawiam serdecznie.