Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na Podkarpaciu, gdzie wioska mała,

W smutku rodzina dziadka chowała.

Byli znajomi i oficjele,

Proboszcz z kuzynką i ludu wiele.

Gdy organista pieśń intonował,

Czoło zmarszczyła po dziadku wdowa.

No bo, tak jakby od trumny strony,

Dało się słyszeć stukot stłumiony.

Uszy nastawia sędziwa ciotka.
- Słychać wyraźnie, jakby od środka.

Babcia zdziwiona, więc pyta wnuka.
- Tak, babciu, słyszę, to w trumnie stuka.

Sołtys kulawy, krzyczy z oddali.

- Głuchy nie jestem. Ktoś w wieko wali!

Szeptem na ucho, szewc do kowala.

- W trumnie od środka, ktoś napierdala!

Cała rodzina i wielu gości,

Słyszy ten łomot, bez wątpliwości.

Ksiądz do grabarza:

- Otwórz jełopie,

Przecież ktoś w wieko od środka kopie!

Grabarz podważył wieko ostrożnie,

Zamki puściły, odpadły sworznie.

W końcu dziadunia krzyk usłyszeli:

- Wyście mnie razem z muchą zamknęli!

 

Opublikowano

@Zbigniew Polit

 

kościół historia nie byle jaka 

grabarze przyszli stoi katafalk

a na nim trumna razem z tabliczką

i ludzie w ławkach są bardzo cicho

pełne skupienie i nagle wpadka 

komuś telefon nachalnie zagrał

patrzą po sobie skąd dźwięk dochodzi

starzy już wzrokiem zmiażdżyli młodzież

 

lecz dźwięk wyraźnie z trumny pomyka

bo ktoś zadzwonił do nieboszczyka

nagle dźwięk ucichł głos z trumny gromi

 "mój drogi bracie nie w porę dzwonisz

właśnie schodziłem już z tego świata

tyś mnie przywołał i będzie draka

się naparzają stale o spadek"

a czy w spokoju może zejść dziadek?

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.
    • Nieświadomie, na podstawie innych obserwacji:). Pozdrawiam
    • Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...