Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W ciszy pokoju

Amelia Kroitor
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Amelia Kroitor

Amelia Kroitor

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Emanuele M.

 

W ciszy pokoju,

(którego koloru już nie pamiętam),

lecz twoje słodkie wspomnienie,

          pożądliwe pragnienie:

ja, posiadający ciebie w żarliwym

                                      tańcu.

 

Kim oni byli?

My nienasyceni, który jesteśmy w ścisłym uścisku?,

         podczas gdy nasze serca

                     pułsują,

zjednoczone w ekstazie jęków i łkań?

 

Wędrowaliśmy, pragnęliśmy,

między tym, co nierealne, a tym, co namacalne —

my gubiliśmy się w spojrzeniach niewłaściwych ciał,

w słowach zdławionych pożądaniem,

wytyczającanych od namiętności

w ogromnym wszechświecie istnienia.

 

Więc gdzie mamy zboczyć,

(jeśli w ogóle to musimy zrobić) —

jeśli nie poza granicę intymności?

 

Teraz spokój nie jest już teorią:

to twój ciepły głos, który mnie otula.

 

Ludzie źle o nas mówią,

że umrzemy przez siebie nawzajem:

 

Miłości, uważaj,

           to są

kłamstwa owinięte

               pod spojrzeniami

                     fałszywych bogów.

 

Połóżmy nasze ciała

na tej ziemi póki co:

 

twoja dłoń, pieszcząc mnie,

uczyni z ciebie przystań —

 

Miłość, jesteś uleczeniem

na każdą moją udrękę.

 

Słodkim końcem moich lęków.

 

Moją odnalezioną częścią:

jestem twoim oddechem,

a ty: moim płucem.

Edytowane przez Amelia Kroitor (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...