Wrona i jej duma.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Wrona i jej duma"

 

Siedzi – chyba myśli,

widać po niej zadumę,

kiwa głową na boki

z wyglądem przygłupa,

jakby mówić umiała,

choć mówić nie umie,

przygląda się dziwnie

w prądowego słupa.

 

Wystawiasz jedzenie,

kładziesz na parapet,

patrzy ze zdziwieniem,

na ciebie z pogardą,

a tu nagle zza rynny,

z głośnym tupetem,

wpadła banda kawek,

ze śmiałością swą hardą.

 

Szare potylice,

bystre oczka małe,

bez zbędnych refleksji

w żarcie wparowały,

wrona tylko patrzy,

dumnie skamieniała,

gdy one w sekundę

łupy rozdziobały.

 

Za nimi szpaki –

kropkowane cwaniaki,

wigoru pełne,

w locie świszczące,

wybiły rytm dziobem

o parapet blaszany,

znikało jedzenie,

nawet to najgorsze.

 

Lecz finał tej uczty

był nieprzewidziany,

gdy z nieba jak grom

mewy spadły białe,

zmiotły wszystko w locie

z talerzem miedzianym,

w mgnieniu oka znikło

teraz żarcie całe.

 

Sąsiadka z parteru

okna przemywała,

puściła wiązankę,

patrząc w górę z trwogą,

bo mewa, co właśnie

posiłek skończyła,

zostawiła „pamiątkę”

tuż przed jej nogą.

 

Sąsiad spod szóstki

przez firankę zerka,

notuje w kajecie:

„Znowu ich karmią!”,

a wrona, jak sędzia

na tym widowisku,

gardzi i ludźmi 

i skrzydlatą armią.

 

Ironicznie mruga

swym czarnym ślepiem,

choć brzuch ma pusty,

fason trzyma dumny,

bo lepiej być głodną

i udawać sytą,

niż ptakiem jak inne –

nazbyt „rozumnym”.

 

Tak to my Polacy, 

na słupie swym siedzimy,

Gdy świat dookoła

o stół wspólny walczy,

w tej "głupiej pogardzie” 

na innych patrzymy,

Choć pustka w żołądku 

coraz bardziej warczy.

 

Sąsiedzi jak kawki – 

sprytni i obrotni,

Biorą, co daje 

dziejowa okazja,

A my w swej dumie, 

wciąż tacy samotni,

Że niby Europa, 

a w środku – fantazja.

 

Mewy (te wielkie) 

zjedzą i talerze,

Zostawią nam tylko 

„pamiątkę” na oknie,

A wrona wciąż wierzy 

w to swoje przymierze,

Że honor ważniejszy, 

gdy naród moknie.

 

Czas przestać się gapić 

z wyższością na innych,

Co kradną sekundy, 

by przetrwać i wzrastać,

Bo w świecie brutalnym, 

dla nędznych i winnych,

Duma bez chleba 

to przepaść jest!

      "Cholera jasna!"

 

Nie bądźmy tą wroną, 

co głodem się karmi,

By tylko nie splamić 

„szlachetnego pióra",

Bo kiedy nas miną 

skrzydlate te armie,

Zostanie nam tylko 

potężna faktura.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

 

[Poet Ka]

@leszek piotr laskowski dostrzegam tu ewolucję postaw i myśli pod wpływem obserwacji świata natury. Zaczyna się od motywów franciszkańskich, a kończy na villonowskich. 

Edytowane 28 Marca przez Poet Ka
styl (wyświetl historię edycji)

[Kwiatuszek]

@leszek piotr laskowski Bardzo dobre porównanie. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Świetny zabieg - przez osiem strof dajemy się wciągnąć w ptasie zamieszanie, a potem  obracasz kamerę i okazuje się, że to byliśmy my przez cały czas. Pouczające!