Wiesz

[viola arvensis]

Wiesz, że w końcu się rozejdę po kościach

jak wątpliwość zakopana w przeszłości

i w tych wszystkich twoich gniewach i złościach

wnet zapomnisz o kosmicznej miłości.

 

Wiesz, że wreszcie ci przez palce przepłynę

jak wspomnienie albo czas nieznaczący

z bólem głowy bezpowrotnie przeminę

chłodem zgasisz mnie - ten ogień palący.

 

Wiesz, że kiedyś ręką machniesz na wszystko

co mnie wbiło w twoje serce bezwzględnie

i odrzucisz całą wierną mą bliskość

by pomyśleć o mnie skąpo, oszczędnie.

 

Wiesz to wszystko wszak się mgłą co dzień wznoszę

i ulatniam się jak rosa poranna

nic nie żądam, o nic ciebie nie proszę

w twoich dłoniach leżę jak żołna ranna.

 

Wiesz, że nigdy nie uleczą mnie słowa

nie naprawi mnie twoje pragnienie

tam gdzie koniec ja się kruszę od nowa

i od zera rzeźbi we mnie cierpienie.

 

Wiesz kochany ja się na to pisałam

byś wykreślił mnie jak słowo niemodne

i choć tego właśnie bardzo się bałam

moje serce umrze pełne i głodne.

 

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[aniat.]

Cudnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Właśnie przeczytałam wiersz o sobie i swoich uczuciach.

Miłego popołudnia.

[viola arvensis]

@aniat.Dziękuję, wzajemnie :)

[andrew]

@viola arvensis

...

już niedługo zakwitną

kwiaty akacji 

obudzi się świat baśni

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

 

[viola arvensis]

@andrew akacje są cudowne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziekuję i wzajemnie.

 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Mocne i bardzo bolesne. Czuć w każdym wersie ten ciężar rezygnacji. To zakończenie o byciu "wykreśloną jak słowo niemodne" po prostu łamie serce. To nie jest zwykły wiersz. 

 

Przepiękna i smutna liryka. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 bardzo dziekuję za Twoją refleksję. 

Przesyłam serdeczności.