Gorączka

[Berenika97]

Pokój faluje.
Sklepienie pęka.
Purpurowe wstążki
tętnią jak przecięte arterie.

Związałam je w supeł
na skroni -
pulsujący, ciasny.

Pamięć to teraz
twardy guz pod skórą,
który nie chce zasnąć.

Ściany ruszają w podróż.
Gubię stopy
w labiryncie pościeli,
która parzy.

Moje włosy jak czarne kable -
ciężkie, ołowiane sploty
ciągną mnie w dół,
piją pot z mojego karku.

Obetnij je - niech spadną
jak martwe węże,
niech zostaną spalone.

Takie włosy miała

Joanna d' Arc

gdy szła w objęcia ognia.

[Proszalny]

Jedna z magicznych ksiąg mówi: "Jako na górze, tak i na dole". Wewnętrzne cierpienie "Joanny d'Arc" deformuje przestrzeń - zupełnie jakbyśmy mieli wpływ na kształt rzeczywistości. 

Przemawia do mnie ścięcie włosów zamiast głowy. Wiele razy tak robiłem, by pozbyć się bólu. Goliłem na zapałkę i przechodziłem w minimalizm, zachowując jedynie funkcje niezbędne do podtrzymania życia.

Bardzo podobają mi się czarne kable włosów i martwe węże. Wiem, że wiersz jest krzykiem i nie ma pod nim miejsca na żarty. Wybacz, proszę, nie mogę się powstrzymać. Znam ten rodzaj cierpienia, przerabiałem to wiele razy i z perspektywy czasu nadałbym mu nazwę - Męczeństwo w labiryncie pościeli. Wtedy prawdziwe, teraz... spłonęło w objęciach ognia. 

Może potrzebujemy takiego bólu. Podobny jest do miłości... wiesz o czym mówię. Feniks z popiołu.

[andrew]

@Berenika97

...

pole 

gdzieniegdzie maki 

otoczone nicością 

która...

zdawałoby się ...

pochłonie 

zginą 

 

a one 

one się poddają 

wierzą 

wiedzą 

nie można 

zawieść jutra 

 

spotkają 

przyjazne oczy 

uśmiechną się 

do siebie 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 9 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Odczytuję to jako opis szaleństwa, prowadzącego, a może już zainstalowanego na dobre. Ruszające się ściany, włosy, pijące pot z ciała, więc nie dziwi chęć się ich pozbycia. Jest tchnienie Joanny d'Arc, a odwrotność do Samsona, którego siła była we włosach. Jestem ciekawy dalszej dyskusji. Pozdrawiam z :).

[Christine]

@Berenika97

 

Świetny opis! To może być stan umysłu - wszystko pulsuje, ciągnie, nawet włosy są ciężarem nie do zniesienia. 

I dobrze, że nie tłumaczysz, czy to choroba, trauma, szaleństwo - obraz mówi sam.  Wiersz jest wizyjny i surrealistyczny.

[Poet Ka]

@Berenika97 niezwykle sugestywne, ożywiasz tym lirykiem najlepsze tradycje poezji kobiecej, ale nie tylko tej miłosnej...

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Czysta wizualizacja pulsującego bólu migrenowego lub gorączkowego. Bardzo sugestywne !!!

 

Zwiąż ten ból ciasno.

Purpurowa to wstążka.

Tętni pod skórą.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Proszalny

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję, że podzieliłeś się swoim doświadczeniem.

"Męczeństwo w labiryncie pościeli" brzmi jak tytuł, którego szukałam. :)

Masz rację - ten ból rzeczywiście deformuje przestrzeń. A golenie na zapałkę to taki sam gest jak ścięcie włosów Joanny - próba zrzucenia ciężaru, który nie jest tylko fizyczny.

Cieszę się, że Twój ogień już spalił to, co trzeba było spalić. Może rzeczywiście tego potrzebujemy. Feniks z popiołu - tak, chyba wiem o czym mówisz.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Twoje maki są piękne - stanowcze i delikatne zarazem. "Nie można zawieść jutra" - to mocne. Mój wiersz o ogniu, Twój o tym, co wyrasta po. Może właśnie tak to działa.

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

"Zainstalowane na dobre" - mocne określenie. Chyba masz rację, że to nie tylko opis kryzysu, ale przebywania w nim, oswajania.

Odwrócony Samson - świetnie to ujmujesz. U Joanny włosy trzeba było obciąć, żeby mogła wejść w swoją misję                 (i w ogień). Siła w pozbyciu się, nie w zachowaniu.

 

Pozdrawiam serdecznie!

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

 

Tak, zależało mi na tym, żeby nie etykietować - choroba, trauma, szaleństwo to słowa, które za dużo tłumaczą.

Obraz mówi precyzyjniej.

Cieszę się, że poczułeś tę wizyjność.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Poet Ka

 

Pięknie dziękuję za te słowa, a zwłaszcza za komplement. Cieszę się, że wspomniałaś o kobiecej poezji.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

 

Ta purpurowa wstążka trzyma w ryzach to, co nieokiełznane. Cieszę się, że udało mi się oddać ten rytm bólu, który tak trafnie ująłeś w słowa. 

 

Wstążka związana,

puls słowem ujęty.

Dziękuję za odzew

tak czule przejęty.

 

Ból ukojony. :)

[Berenika97]

@hollow man @Simon Tracy @Lenore Grey @Leszczym

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Berenika97

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

to są cierpienia co tkwią  w nas

nie idzie niczym je zagłuszyć

gorsze od traumy która trwa

ale się kończy znika z duszy

 

nagromadzone od dzieciństwa

porażki zmięte w jeden punkt

który rozsadza zimnem parzy

ty wyrzuciłaś z siebie tu

 

smutne

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję!   

 

Dzieciństwo zbiera i nie pyta czy uniesiesz, potem milczysz albo krzyczysz albo piszesz. 

Wyrzucam - to znaczy żyję.

 

 Serdecznie pozdrawiam. 
 

[viola arvensis]

@Berenika97 trochę tak jak w prawdziwej gorączce...  Ale widzę tu i drugie I trzecie dno. Zasadniczo zawsze daleko zaglądam i cieszę sie gdy w wierszu jest taka możliwość.

Pzdr.

[LessLove]

@Berenika97

Niezwykły dramatyzm opisu, który zawłada otoczeniem podmiotu lirycznego i umysłem czytelnika.

 

Ber, nie czytałem jeszcze Twojego wiersza z takim ładunkiem emocjonalnym. Poraża i budzi mój szacunek dla prawdy, która musi za nim stać...

 

Ta wizja przypomina postać Meduzy z Owidiuszowej "Gorgony", kapłanki świątynnej skrzywdzonej przez Posejdona, a dodatkowo niesprawiedliwie ukaranej przez Atenę.

[iwonaroma]

Jak zaglądam na portal to zawsze szukam, czy Berenika czegoś nie wkleiła :)

Te włosy jak czarne kable... niesamowite.