Gdzie rdzewieją miecze: 55. Niemy świat

[Łukasz Jurczyk]

55. Niemy świat

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Jeszcze to czuję.
Jakby noc zdążyła
zestarzeć się we mnie.

 

2.

 

Nie potrafię zasnąć.
Każdy mięsień
czeka na rozkaz.

 

3.

 

Umysł krzyczy: „Ognia!”.

Ale ręce są puste,

a świat – niemy.

 

4.

 

Zastygłe ramię.

Czeka na uścisk liny,

by poczuć, że jeszcze istnieje.

 

5.

 

Obok ktoś jęczy.
Może to tylko cień,

co zaraz zniknie?

 

6.

 

Jego ból jest za daleki.

To tylko kolejna ruina

na tej przeklętej grobli.

 

7.

 

Zostało nas trzech.
Mówimy szeptem,
jak złodzieje.

 

8.

 

Myślisz: to koniec.
A to tylko miejsce,
gdzie zaczyna się dalej.

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

To bardzo ciekawy opis traumy narratora.

 

krew ma smak metalu

moje palce to spusty

których nie umiem cofnąć

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Chciałem, żeby trauma wybrzmiała.

 

Drewno ma duszę.

Cierpiało bardziej niż my,

ze stali.