Do radości

[Mateusz Dziedzic]

O ma radościo! Przyjdź już wreszcie po mnie!

Niech po mej śmierci dopiero nie pomnie!

 

 

Gdy cię nie widzę, brakuje mi duszy,

Dziecię rozpaczy nawet się poruszy;

Jednakże gdy twe obaczę przeźrocza,

Ponęta myśli nagle je uwłocza;

Ostatnie głosy słyszę już w mej głowie:

Czy ja to widzę? Czy iluzją zowię?

 

Leci pytanie, lecz bez odpowiedzi,

Przez nieba lice światłością przecina;

Wtem te obrazy osobą nawiedzi,

-Mojej to klęski, klęski moja wina.

 

Tracę nadzieję, że kiedyś usłyszy,

Brak celu życia - jęki słyszę wyszy;

Nie będzie szczęścia, duszy ozdrowicia,

-Jak ja żałuję mojego powicia.