Melancholia egzystencji

[Poet Ka]

 

Melancholia egzystencji

 

Pootwierane lufty,

przedpotopowe ramy.

Okna, rynny, szczypiorek

i rosnący prawie w drzwiach 

Liście wiśni tu szemrzą.

 

Ciemny granat na niebie 

rurki z bitą śmietaną 

Moskitiery biel gazy 

powietrza jak przed burzą 

kompotu porzeczkowego 

 

Tu słonia i Tahiti,

tam może Tuwim z płyty.

Duszno i orientalnie: 

szałasu dym z ogniska,

pieczone bulwy z kija. 

 

Dlaczego wróć dopiero?

Bzu ażurowy fiolet... 

Granat, wata cukrowa; 

na pochodzie daj mi noc. 

Tamten wiolonczelista 

poświatą miesiąca drży. 

 

Wiatr w kolejnym eonie, 

a ja zostanę sama. 

Kochana i kochany...

W bojaźni, drżeniu męża, 

księżyca...babciu, ciociu 

kocie, psie i chomiku.

 

Aleksander Gierymski, W altanie (1882), ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie / Wikimedia Commons, Domena publiczna.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 23 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[APM]

@Poet Ka Piękny wiersz o przemijaniu, każdej rzeczy, każdego z nas i nas wszystkich razem, konstelacji jakich już nie ma i nie będzie. A może spotkajmy się gdzieś u kogoś w lecie w ogródku, lub nad rzeka, załóżmy dostojme stroje, zamieńmy się w wujka i ciocie, mężą, żonę, kota i kochanka. Tęsknota umie przenosić w czasie. Dziękuje za pretekst do drzwi marzeń i  wyobraźni.

[Proszalny]

Znajduję w słowach wiersza znajomą przestrzeń. Miejsce, do którego lubię powracać, gdzie lubię się skryć. Wiele obrazów, które nie są wymyślone. Przechowywane w wielkiej bibliotece snów. Płyną swobodnie jak myśli. Rodzi się magia.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... chyba każdy ma takie swoje miejsce.

 

@Poet Ka... tytuł wiersza, załączony obraz Gierymskiego, korespondują ze sobą bardzo dobrze. Brawo.!

[violetta]

Można odpoczywać czytając wiersz, jest taki lekki:)

[Simon Tracy]

@Poet Ka Bardzo doceniam kunszt językowy i koncept poetycki.

Choć to zupełnie przeciwległy biegun do tego w którym się odnajduję

[iwonaroma]

Cudny wiersz :) I tak dobrze koresponduje z tym obrazem :)

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Masz niesamowitą wyobraźnię liryczną :)

[Jacek_Suchowicz]

@Poet Ka

 

jak przywołany przed oczy obraz

lat pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych

dane mi było rok temu spotkać

miłych znajomych w czerwcowy piątek

 

:))

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Śliczny,  impresjonistycznym zapis chwili, która rozciąga się między obrazem Gierymskiego a współczesną pamięcią. Piękne są kontrasty - od zapachu pieczonych ziemniaków i smaku kompotu, po egzystencjalną pustkę i "bojaźń i drżenie". Jest to jakby podróż przez to, co jest nam bliskie ku temu co nieuchronne i kosmiczne.

Mądrze napisałaś, że nasze życie to tylko "szmer liści"  w obliczu kolejnych eonów.

[MIROSŁAW C.]

@Poet Ka

Przednio. 

Pozdrawiam. 

[Poet Ka]

@Berenika97, czytając Twoje niezwykłe interpretacje, odnoszę wrażenie, że to one są jak najpiękniejsza poezja. Dziękuję

@MIROSŁAW C. bardzo dziękuję:)

[LessLove]

Uroczy obraz zakątków duszy, w której jest miejsce dla ludzi, zwierzątek, drzew, nieba i zapachów. A w sumie to gościnny Dom Twojej Duszy. Rozmarzyłaś mnie :-)

 

 

[Poet Ka]

@APM, @Proszalny ,@Nata_Kruk, @violetta, @Simon Tracy ,@iwonaroma ,@Łukasz Jurczyk ,@Jacek_Suchowicz, @Berenika97, @MIROSŁAW C. ,@LessLove, bardzo, bardzo dziękuję:)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - wiersz i obraz cudowne - przyjemnie się czytało - 

                                                                                                  Pzdr.uśmiechem.

[piąteprzezdziesiąte]

@Poet Ka

Świetne! Poprzedni był dla mnie niezrozumiały, ale ten wiersz jest znakomity!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Poet Ka]

@Waldemar_Talar_Talar ,@piąteprzezdziesiąte , bardzo Wam dziękuję:)

[Migrena]

@Poet Ka

 

to jest takie   pisanie, które nie opowiada ale tylko rozszczelnia rzeczywistosć

obrazy nie układają się tu w porządek, tylko w puls
jakby pamięć nie była linią, ale nagłym nawrotem zapachów i faktur

kompot porzeczkowy obok tahiti,

szczypiorek przy drzwiach i kosmos za szybą

i właśnie w tym "nieporządku” dzieje się cos bardzo prawdziwego

egzystencja nie jako system  ale    jako migotanie między bliskoscią a utratą

najmocniejsze jest to ciche pęknięcie na końcu
że wszystko jest: ludzie, zwierzęta, czułość 
a jednak zostaje samotność rozpisana na eon

piękne i niepokojąco lekkie 

 

niepokojąco piękne