Moja żona Mistrz Zen

[Proszalny]

Przymrozek bieli drzewa,
trawa nie szumi, ma odcień ciszy.
Razem z porankiem liczę oddechy,
dom rezonuje chłodem myśli.

W oparach ego witam Mistrza,
jest rozczochrany bardziej niż zwykle.
Wiosna to pora na pracę w ogrodzie...
nie spodziewałem się, że powie inaczej.

Z radością galernika oddaję siebie:

łopacie, taczce, wywożę liście.
Dzięki pracy, jak żona staję się mistrzem,
bez niej próbuję bawić się w życie.

*

Mam puste dłonie
Grabie oparte o ścianę
Kiełkuje samotność

Oddycham z Mistrzem
Praca w ogrodzie
Porannie po mrozie

Ziemia z ogrodu
Nie tworzy bóstwa
Rodzi człowieka

[wierszyki]

Mistrza Zen znali nasi dziadowie,zanim pomarli.

Pzdr.

[Proszalny]

@wierszyki

Oni byli prawdziwymi mistrzami, bo nie wiedzieli, że są "zen".

Miłego dnia.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo prawdziwe. Gdy wracamy do prostych manualnych czynności i kontaktu z naturą, tak naprawdę powielamy to co było przez tysiąclecia głównym zajęciem ludzi. Odeszliśmy od tego bardzo.

 

Pozdrawiam 

[vioara stelelor]

@ProszalnyZnakomity.

Po pierwsze - urzekł mnie humor - kapitalne porównanie żony do Mistrza Zen - czyli uczynienie z niej takiej domowej, codziennej wyroczni dla peela, który żartobliwie przyznaje, że postrzega ją jako skarbnicę mądrości i przewodnika duchowego, podczas gdy on sam bywa często taki nieogarnięty.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Oddanie emocjonalne ulega metamorfozie i przemienia się w oddanie wysiłkowi fizycznemu, w zapalczywą harówkę - i dla peela to ma większy sens, niż jego dotychczasowa pogoń za nie wiadomo jakimi iluzjami życiowych celów.

 

 

To jest absolutnie wspaniałe!

Opowiada historię o odnajdowaniu siebie - nie w natchnieniu patetycznych uniesień, nie w mistycznym besserwiserstwie, ale w tym, co proste, zwyczajne i wymagające naszego potu, krwi i łez.

 

Myślę też, że ta praca w ogrodzie jest również ważna z punktu widzenia relacji peela z kobietą, którą kocha. Bardzo możliwe, że chciał być dla niej nie wiadomo kim, starał się dorównać jakiemuś złudzeniu niedoścignionego ideału. Dlatego szukał mistrzowskich wskazówek. Tymczasem najpełniej i najmocniej owa więź realizuje się w wymiarze ludzkim, rudymentarnym.

Gdy z balonika wyobrażeń o sobie samym i o własnej egzystencjalnej drodze schodzi patos, a zostaje działanie - można poczuć niezwykły stan spełnienia. I jako jednostka, i w związku. Pojawia się współobecność, opisana jako oddychanie w tym samym tempie. Po pracy - pewnie ten oddech jest szybszy, lepiej dotlenia, o wiele skuteczniej unosi.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Podpisuję się pod komentarzem  @vioara stelelor. Ale nie chcę się powtarzać. Więc spojrzałam na Twój utwór inaczej. 

 

To głęboki, kontemplacyjny wiersz o pracy duchowej przebiegającej przez pracę fizyczną.

Pierwsza część - narracyjna, płynna, druga – haiku-podobna. To przejście od ego do czystej obecności, od myślenia do bycia.

"Rozczochrany Mistrz" - guru, ale ktoś bliski, autentyczny. "Bez niej tzn. pracy - próbuję bawić się w życie" świetne stwierdzenie - bez pracy jesteśmy nieautentyczni.

 

Ogród to klasyczny symbol duchowego rozwoju (zen, chrześcijaństwo). Praca w ogrodzie to praca nad sobą.

W drugiej części - najpiękniejszy wers to - "Kiełkuje samotność". Samotność nie przytłacza, rośnie jak coś żywego, potrzebnego.

Zakończenie - "Ziemia z ogrodu , Nie tworzy bóstwa , Rodzi człowieka" - jest najważniejszy. Praca duchowa nie prowadzi do transcendencji, lecz do pełnego człowieczeństwa. To bardzo zen-owskie - oświecenie czyli bycie w pełni sobą.

To świetny wiersz!

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk

 

Zapomnieliśmy o wielu rzeczach. Na szczęście nadal jest w nas zapis pokoleń. Tajemna biblioteka. Po latach odkrywamy proste prawdy. Nie niosą nic więcej, niż to, co wiedzieliśmy wcześniej, a co udało się zapomnieć.

 

@vioara stelelor

 

Peel to ja. Taki zwykły ja, żadne tam ego.

Mądrość, czyli, wiedza jest niczym w porównaniu z byciem w nurcie życia całym sobą, bez żadnej wątpliwości, bycie człowiekiem naturalnym. Podczas gdy ja odgrywam role, bo jestem jak Kai, któremu wpadł do oka okruch z diabelskiego lustra, ona jest Gerdą. Ja jestem Adamem wygnanym z raju, bo poznałem znaczenie dobra i zła. Ona jest nadal jabłkiem.

Nie lubię pracować, w ogrodzie czasami pomagam, bo bardzo kocham moją żonę. Robię to dla niej. Na szczęście nasz ogród z biegiem czasu stał się Tajemniczym Ogrodem i nie wymaga już tyle pracy. Wystarczy czuły dotyk, rozmowa z kwiatami. Nie trzeba już orać, ścinać i siać. Wystarczy być... zakochanym :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Lepiej bym tego nie ujął. Amen. 

Dziękuję Vioaro.

 

@Berenika97

 

Również podpisuję się pod komentarzem Vioary. 

W klasztorach i ośrodkach zen jest powiedzenie: nie ma pracy - nie ma jedzenia. Ktoś inny mówił, że praca uszlachetnia. Z własnego doświadczenia wiem, że praca oczyszcza umysł. Dzięki niej przestajemy błądzić w metafizycznym błocie. Przypomniała mi się anegdota zen: 

- Mistrzu czym jest zen? - pyta uczeń.

- Kawałkiem psiej kupy na patyku - odpowiada mistrz.

Jesteś przemiła. Nie uważam, żeby był to świetny wiersz. Raczej próba wyznania wiary. Nadal się uczę, ale to już wiesz. Na przykład ten fragment:

Wiosna to pora na pracę w ogrodzie...
nie spodziewałem się, że powie inaczej.

To raczej proza pocięta na frazy. Zastanawiam się, czy to ma sens, czy raczej powinienem to zawoalować. Dodać metaforę, kilka ozdobników?

[Nata_Kruk]

@Proszalny.. jakże miło czytać takie wiersze.. :)

Peel, to

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

szczęściarz, że taka.. żona.. 

Ślę wiosnę.

 

[LessLove]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Praca z ziemią jest liturgią, którą warto uprawiać i przypominać sobie regularnie, żeby rozumieć kim jesteśmy w tej „przygodzie”.  

Dwa wymiary w dwóch częściach wiersza, nierozerwalnie połączone. Piękna przypowieść.

P.S.

W klimacie ogrodu jestem u siebie: 0,5 ha winnicy, jagodników, sadu, kęp lasu i ogródków Żony.

Kocham się ściorać, zarobić, poczuć granicę zawrotu głowy. W niekończącym się pojedynku z dzikimi  jeżynami  zawsze wychodzę pokrwawiony, ale nie pokonany. Dlatego Żona nazwała mnie „Hamsun”

( „Błogosławieństwo ziemi”), a miejscowi mają dla „miastowego” szacunek za efekty męskiej walki, która nigdy się nie kończy.

[Proszalny]

@Nata_Kruk

 

Dzieci szczęścia nie mają lekkiego losu. Gdy inni wszystko muszą okupić ciężką pracą, dzieci szczęścia dostają za darmo. Dlatego nic dla nas nie ma wartości. Oprócz żony - rzecz jasna :) Wiosna dostarczona krzykiem żurawi :)

@LessLove

 

Podziwiam Cię i zazdroszczę. W pracy najprzyjemniejszy jest jej koniec. Przyjemne zmęczenie, hamak i ból kości. Hamak jest tu tylko metaforą, bo nie znoszę cholerstwa. 

Nie tylko praca w ogrodzie jest liturgią. Każda czynność powinna nią być. Każda chwila jest sprawą życia i śmierci. Na tym polega droga wojownika. 

Twoim żywiołem jest ziemia. Mój żywioł to woda. Wszystko omija, opływa, niczego nie musi.

Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.. święte słowa.. u mnie zaczęte, ale nie koniec jeszcze, ale.. dzisiaj niedziela... :) luz blues.

[LessLove]

@Proszalny

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To dobra definicja, także z perspektywy metafizycznej.

 

"Droga wojownika" to droga mężczyzny. Definicja akceptowalna dla kobiet, jeśli są najważniejszym celem...

Żartowałem, nie chcę oberwać :-) 

[Proszalny]

@LessLove

 

A już chciałem Cię zdzielić kijem :)) Zastanawiam się, jak brzmiałaby kobieca transkrypcja tej myśli? Jaka jest droga kobiety? Jak myślisz?

[Proszalny]

@LessLove

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Skoro już żartujemy, przypomniałem sobie tekst, który kiedyś napisałem:

 

Pociągnął dziewczynę za sobą, bo czytał, że baby lubią takie zagrania, jak się je porywa. Niby są twarde, ale w każdej tkwi księżniczka, która ze szczytu Szklanej Góry wypatruje rycerza. Szklana Góra jest tu metaforą oczekiwań księżniczki. Żaden kandydat im nie podołał.

[LessLove]

Kobieta „nowoczesna” chce być niezależna ale/i zdobywana. To akceptowalne i cudowne w przypadku żon, a akceptacja sprzeczności to akceptacja kobiecości, której pozostaję fanem.